Tadeusz BejtRejestr osób straconych podaje nazwisko Bejta (ur. 20 maja 1923 w Mąkolinie pow. Płock, zm. 11 lutego 1949 w Warszawie) – polski żołnierz ruchu oporu w okresie II wojny światowej, kurier Komendy Głównej Armii Krajowej, powstaniec warszawski i działacz podziemia antykomunistycznego.
Życiorys Syn Czesława i Anny z Homolków. Mieszkał w majątku Leksyn (w sąsiedztwie Mąkolina), do 12. roku życia uczył się w domu. Miał wychowawcę Niemca, co istotnie wpłynęło na jego losy. Od 1935 roku pobierał nauki w Męskim Gimnazjum im. Tow. Jana Zamoyskiego w Warszawie. Naukę kontynuował podczas okupacji na tajnych kompletach w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.
Należał do Armii Krajowej, był kurierem Komendy Głównej. Zarabiał jeżdżąc rikszą. W styczniu 1944 przeszedł szkolenie służb do zadań specjalnych i w kwietniu 1944 został wysłany jako kurier na Wołyń. 30 kwietnia dotarł do dowódcy 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej mjr. Tadeusza Sztumberk-Rychtera. W lipcu 1944 roku dywizja została zmuszona przez Sowietów do złożenia broni w Lasach Parczewskich. Po powrocie do stolicy walczył w powstaniu warszawskim.
W czerwcu 1945 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, ale wkrótce został zwolniony. Niespełna dwa miesiące później nielegalnie opuścił państwo przez Kudowę–Pragę–Pilzno docierając do Monachium i Murnau am Staffelsee. Wkrótce osiadł w Ankonie (Włochy) i tam zdecydował się pełnić rolę kuriera. Organizował drogi kurierskie i punkty przerzutowe na granicy polsko-niemieckiej, a także przerzuty z Polski na Zachód osób ściganych przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i rodzin pozostających za granicą oficerów 2. Korpusu dowodzonego przez gen. dywizji Władysława Andersa. Kilkukrotnie odwiedzał Polskę. Zamieszkał w brytyjskiej strefie okupacyjnej Berlina.
25 wrześniaIPN BU 01136/130 str.25/59, IPN BU 0259/240 str.27/92 i 70/92 1947 roku został porwany ze swego mieszkania znajdującego się w Berlinie przez współpracującego z Ministerstwem Bezpieczeństwa Publicznego przedwojennego niemieckiego agenta kryminalnego Gerharda Bielke, ps. Andersen i przewieziony do Warszawy, gdzie został osadzony w więzieniu na Mokotowie. 18 listopada 1948 roku Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie pod przewodnictwem mjr. Józefa Badeckiego skazał go w procesie R.Warszawa SR.1356 nr sprawy S.3508/48 na podstawie art. 7 Dekr. z 13 czerwca 1946 roku na karę śmierci"Księga najwyższego wymiaru kary" w . Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Tadeusz Bejt został stracony 11 lutego 1949 roku poprzez rozstrzelanie.
22 stycznia 1993 roku Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie stwierdził nieważność wyroku wydanego przez były Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie.
Jego szczątki odnaleziono w wyniku prac ekshumacyjnych prowadzonych przez przedstawicieli Instytutu Pamięci Narodowej wiosną 2013 roku na terenie kwatery „Ł” Cmentarza Wojskowego na Powązkach.
Odznaczenia Tadeusz Bejt był odznaczony Krzyżem Walecznych za działalność kurierską w latach okupacji niemieckiej.
Bibliografia , zob też
AIPN, Teczki więźniów 1948, Bejt Tadeusz AWL, WSR w Warszawie, 118/91/3901
notatka osobista Mariusza Soleckiego - członka rodziny kpt.Jana Bukowskiego, dostęp przez wikipedystę Z.Lisieckiego
Przypisy
Kategoria:Kurierzy Komendy Głównej ZWZ-AK Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich stracone w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Więźniowie więzienia mokotowskiego (Polska Ludowa) Kategoria:Zmarli w 1949 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji we Włoszech po II wojnie światowej Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Niemczech Zachodnich po II wojnie światowej