Kazimierz Wroczyński (ur. 27 lutego 1883 w Warszawie, zm. 22 października 1957 tamże) – polski pisarz i dziennikarz.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana, szewca, później właściciela sklepu z obuwiem, i Franciszki z Dudzińskich. Ukończył II Gimnazjum w WarszawieMaria Kotowska-Kachel, Polscy pisarze i badacze literatury XX i XXI wieku - Wroczyński Kazimierz pisarzeibadacze.ibl.edu.pl [dostęp 2025-07-02].. Po zdaniu w 1901 matury studiował przez rok nauki przyrodnicze, a następnie w 1902–1904 prawo na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. W 1905 kontynuował studia w Krakowie, gdzie przez dwa semestry uczył się na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1906–1908 studiował filologię romańską na uniwersytecie w Heidelbergu, a następnie w Monachium. W 1910 ukończył studia filologiczne na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie oraz odbywane równolegle studia prawnicze na Uniwersytecie Noworosyjskim w Odessie.
W 1901 debiutował jako poeta wierszami Pean, Strofa Safony i Starnella opublikowanymi w 9 zeszycie „Chimery”. Napisał między innymi zbiór opowiadań Bengalskie ognie: Noweletty-fraszki (1913), jedną z pierwszych powojennych powieści fantastycznonaukowych Baczność! A. R. 7: Powieść o atomie (1947), był też autorem szkicu literackiego O Stefanie Jaraczu: Wspomnienia (1950). W 1911 wraz z Bolesławem Leśmianem założył eksperymentalny Teatr Artystyczny. W 1912 został reżyserem i kierownikiem literackim Teatru Małego. W latach następnych był kierownikiem artystycznym, a przez pewien czas także dyrektorem (1917–1920) kabaretu Czarny Kot. Jako reżyser i sekretarz Teatru Polskiego (1914–1915) organizował kabarety i szopki. We wrześniu 1923 zaczął kierować Teatrem Miejskim w Łodzi. Założyciel ZAiKS-u, a od 1927 jego honorowy członek.
Podczas II wojny światowej działał w konspiracji, a po wojnie latach 1946–1947 pracował jako dziennikarz i recenzent teatralny „Kuriera Codziennego”.
Jest współautorem (wraz z Janem Lankauem) słów legionowej piosenki Białe róże (Rozkwitały pąki białych róż).
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 64-5-13,14).thumb|240px|Grób Kazimierza Wroczyńskiego
Twórczość Poezja (zbiory) Circesen (1904) Z zapatrzeń (1908) Samolot (1928) Podparnasie polskie (1930)
Dramaty U szczytu: Prawie dialog w 1 akcie (1912) Dzieje salonu (1921) Ona (1922) Aby żyć (1927)
Humoreski Pani Lala (1929)
Wspomnienia Wspomnienia o Stefanie Jaraczu (1950) Pół wieku wspomnień teatralnych (1957) Z moją młodością przez Warszawę (1957)
Fantastyka Baczność! A. R. 7: Powieść o atomie (1947)
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (27 listopada 1929)M.P. z 1929 r. nr 276, po. 638 „za zasługi na polu działalności organizacyjnej teatralno-literackiej”. Srebrny Wawrzyn Akademicki (4 listopada 1937) „za zasługi dla polskiej sceny”. Krzyż Orderu Zasługi Kulturalnej (Rumunia, 1932)
Przypisy Biblioteka Polskiej Piosenki.
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci II Rządowego Gimnazjum Filologicznego w Warszawie Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Noworosyjskiego Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie Kategoria:Dyrektorzy teatrów w Polsce Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy autorzy fantastyki Kategoria:Polscy dramaturdzy XX wieku Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1957