Chirurgia szczękowo-twarzowa – dziedzina medycyny zajmująca się diagnostyką i leczeniem chirurgicznym chorób tkanek miękkich części twarzowej czaszki oraz szyi, jamy ustnej, kości części twarzowej czaszki z podstawą przedniego dołu czaszki włącznie, stawów skroniowo-żuchwowych, stanów przednowotworowych i nowotworów złośliwych części twarzowej czaszki i szyi, urazów czaszkowo-twarzowo-szczękowych, a także wrodzonych i nabytych wad czaszkowo-twarzowo-szczękowo-zgryzowych. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przełomie XIX i XX w. z chirurgii ogólnej. Powiązana jest z chirurgią plastyczną i rekonstrukcyjną, chirurgią ogólną, chirurgią stomatologiczną, otorynolaryngologią, ortodoncją, neurochirurgią i onkologią.
W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty. W Polsce jest to jedna z trzech specjalizacji (obok epidemiologii i zdrowia publicznego), w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści po ukończonych studiach i stażu podyplomowym. Szkolenie specjalizacyjne trwa 6 lat niezależnie od posiadanego tytułu zawodowego. W Polsce konsultantem krajowym chirurgii szczękowo-twarzowej jest dr hab. Krzysztof Dowiegrd. Jest to jedna z wzajemnie uznawanych specjalizacji w krajach Unii EuropejskiejWzajemne uznawanie kwalifikacji przysługuje tylko lekarzom specjalistom chirurgii szczękowo-twarzowejDyrektywa rady 93/16/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. mająca na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji.
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne Polskie Towarzystwo Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej Polskie Towarzystwo Chirurgii Stomatologicznej i Szczękowo-Twarzowej