thumb|Święto Narodowe 3 Maja w Rzeszowie 1935 - d-ca 17 pp ppłk Stanisław Siuda pierwszy z lewej na trybunie honorowej Stanisław Siuda (ur. 4 kwietnia 1890 w Błotnicy, zm. 25 lutego 1945 we Freising) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 4 kwietnia 1890wg Polaka urodzony w 1880/odn|Polak (red.)|1991|s=132 w Błotnicy, na terytorium ówczesnej Prowincji Poznańskiej w rodzinie Józefa i Elżbiety z Piotrowskich. W 1907 został wydalony ze szkoły za próbę przeprowadzenia strajku. Był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana i Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. 1 października 1913 wcielony do Armii Cesarstwa Niemieckiego. Służył w 50 pułku piechoty im. Hrabiego Werderu w Rawiczu i z nim w sierpniu 1914 wyruszył na front zachodni. Był dwukrotnie ranny: 26 lipca 1917 pod Trembowlą i 18 lipca 1918 pod Soissons. 18 listopada 1918, po ogłoszeniu kapitulacji przez Niemcy, uciekł do rodzinnej Błotnicy i zorganizował tam oddział powstańczy.

1 stycznia 1919 wyruszył z nim na front. 5 stycznia 1919 zajął Wolsztyn, a 11 stycznia Kopanicę i Chobienice. 7 stycznia został mianowany dowódcą IV batalionu Grupy Zachodniej. 2 i 3 lutego walczył o Nowe Kramsko. 16 lutego został dowódcą III batalionu 2 pułku Strzelców Wielkopolskich. Razem z pułkiem wyruszył na front wschodni.

Szczególnie odznaczył się w walkach 17 marca 1920 „na czele swojego oddziału zdecydowanym atakiem zdobył Jakimowską Słobodę.” Za tę waleczność został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Po zakończeniu wojny kontynuował zawodową służbę wojskową w 56 pułku piechoty wielkopolskiej w Krotoszynie. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy batalionu sztabowego. W latach 1924–1926 dowodził III batalionem. W marcu 1926 został zatwierdzony na stanowisku oficera Przysposobienia Wojskowego 56 pp. Następnie pełnił służbę w Dowództwie 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisku rejonowego komendanta przysposobienia wojskowego. 23 sierpnia 1929 roku został przeniesiony do 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 28 czerwca 1933 roku ogłoszono jego przeniesienie do 17 pułku piechoty w Rzeszowie na stanowisko dowódcy pułku. 10 marca 1939 roku został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. 30 czerwca 1939 roku został mianowany dowódcą Poznańskiej Brygady Obrony Narodowej.

10 marca 1935 został wybrany prezesem zarządu klubu sportowego WCTS Resovia. Został wiceprezesem rzeszowskiego oddziału Ligi Morskiej i Kolonialnej (prezesem był emerytowany ppłk i prezydent Rzeszowa Jan Niemierski).

Podczas kampanii wrześniowej dowodzona przez niego brygada osłaniała działania Armii „Poznań” w rejonie Krośniewice – Kutno i Ślesin – Koło – Dąbie. 11 września organizował obronę północnego skrzydła armii. Po kapitulacji przebywał w Oflagu VII A Murnau. Zmarł na niewydolność nerek 25 lutego 1945 r. w lazarecie we Freising, gdzie został pochowany na przyszpitalnym cmentarzu. Po likwidacji cmentarza w 1985 r. szczątki płk. S. Siudy zostały przeniesione na cmentarz wojenny w Neumarkt in der Oberpfalz.

Życie prywatne Żonaty od 1919 z Ludwiką Forecką, z którą miał troje dzieci: Jerzego Przemysława (ur. 14 listopada 1922), Barbarę Elżbietę (ur. 29 lutego 1924) i Ludomirę Marię (ur. 7 września 1927).

Awanse podporucznik – 14 maja 1914 kapitan - 6 marca 1919 ze starszeństwem z dniem 1 października 1918 major – 3 maja 1922 podpułkownik – 1 stycznia 1928 pułkownik – 19 marca 1938 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2506 (19 lutego 1922)Dekret Naczelnika Państwa z 19 lutego 1922 r. L. 11429/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 320) Krzyż Niepodległości z Mieczami (16 marca 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie: po raz 2, 3 i 4 w 1921)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 77) Złoty Krzyż Zasługi (22 grudnia 1928)M.P. z 1928 r. nr 296, poz. 727 „za wybitne zasługi, położone w powstaniu wielkopolskim” - jako ppłk Stanisław Siwda. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka honorowa WCTR Resovia (1935)

Przypisy

Uwagi

Bibliografia

Zdzisław Kościański, Słownik biograficzny powstańców wielkopolskich, Poznań 2002.

Linki zewnętrzne Biogram Stanisława Siudy na stronie Powiatu Wolsztyńskiego Strona KGRH 56 pp Wlkp

Kategoria:Brygadierzy Obrony Narodowej Kategoria:Członkowie Ligi Morskiej i Kolonialnej (1930–1939) Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Kategoria:Członkowie Towarzystwa Tomasza Zana Kategoria:Dowódcy batalionów Obrony Narodowej Kategoria:Dowódcy batalionów 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Dowódcy 17 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Kwatermistrzowie 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Błotnicy (województwo wielkopolskie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Polacy – oficerowie armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Prezesi polskich klubów sportowych Kategoria:Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy strajków szkolnych w zaborze pruskim Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Wojskowi związani z Rzeszowem Kategoria:Zastępcy dowódcy 8 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1945