Władimir Filippowicz Tribuc, (ur. w Sankt Petersburgu, zm. 30 sierpnia 1977 w Moskwie) – radziecki admirałwiceadmirał - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 946 z 4 czerwca 1940, admirał - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 616 z 31 maja 1943, uczestnik II wojny światowej, dowódca Floty Bałtyckiej Marynarki Wojennej ZSRR (1939–1947), doktor nauk historycznych (1972).
Życiorys Dzieciństwo i młodość W lutym 1918 wstąpił na ochotnika do Marynarki Wojennej. Uczestnik wojny domowej 1918–1920 we flotyllach Astrachańskiej i Wołżańsko-Kaspijskiej oraz w Siłach Morskich Morza Kaspijskiego. Po wojnie domowej ukończył studia w Szkole Marynarki Wojennej (1926) i Akademii Marynarki Wojennej (1932). W latach 1926–1929 i 1932–1936 służył we Flocie Bałtyckiej na pancerniku „Marat” i niszczycielu „Jakow Swierdłow”. Potem szef oddziału w sztabie, a od lutego 1938 szef sztabu Floty Bałtyckiej, a od kwietnia 1939 dowódca floty. Członek partii komunistycznej od 1928. Uczestnik wojny zimowej 1939–1940.
II wojna światowa W 1941 z powodzeniem kierował działaniami sił morskich, które pomogły wojskom lądowym operującym w strefach przybrzeżnych w obronie Tallinna, Hanko i Wysp Moonsundzkich, powodując zakłócenia w łączności wojsk wroga na Morzu Bałtyckim. W sierpniu 1941, w zaminowanej strefie i przy panowaniu przeciwnika w powietrzu, zorganizował i prowadził ewakuację floty z Tallinna do Kronsztadu i Leningradu. Źle przeprowadzona ewakuacja zakończyła się katastrofą. Zatonęło 68 okrętów i statków (w tym 5 niszczycieli), przede wszystkim od min.
W latach 1941–1943 aktywnie uczestniczył we wszystkich etapach obrony Leningradu, umiejętnie współpracując z wojskami lądowymi w operacjach prowadzonych przez Armię Czerwoną. Wykorzystał m.in. okręty podwodne, doprowadzając do przerwania łączności wroga na Morzu Bałtyckim oraz do zwalczania ciężkiej artylerii niemieckiej ostrzeliwującej miasto. Z jego inicjatywy stworzono grupy morskiej artylerii, które wraz z artylerią Frontu Leningradzkiego zadały Niemcom poważne straty, niszcząc większość aktywnych baterii wroga.
W latach 1943–1944 brał udział w opracowaniu i przeprowadzeniu operacji przełamania blokady Leningradu, a także w operacjach zaczepnych przeciwko wojskom niemieckim i fińskim w rejonie Wyborga i Pietrozawodska. Podczas tych operacji flota wspierała wojska frontów Leningradzkiego i Karelskiego ogniem okrętów i artylerii przybrzeżnej oraz desantem i samolotami marynarki wojennej.
Następnie kierował siłami floty w operacji desantowej w cieśninie Väinameri oraz w krajach bałtyckich, Prusach Wschodnich i na Pomorzu Wschodnim.
Okres powojenny Od marca 1946 do maja 1947 dowodził 8. Flotą MW ZSRR. W latach 1947–1948 zastępca głównodowodzącego wojskami Dalekiego Wschodu ds. sił morskich. Po tym na kierowniczych stanowiskach w Marynarce Wojennej m.in. szef Zarządu Hydrografii (1949–1957) i w latach 1957–1960 inspektor w dowództwie Marynarki Wojennej i ministerstwie Obrony ZSRR – szef katedry floty w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa. Po przejściu na emeryturę w lutym 1961 kierował wydziałem Wszechzwiązkowego Instytutu Informacji Naukowej i Technicznej (WINITI). Od 1972 doktor nauk historycznych.
Jeden z rosyjskich niszczycieli rakietowych „Admirał Tribuc” (BPK 552; dawny BPK 564) z 30 grudnia 1985 nazwano na cześć Władimira Tribuca. W 1991 na niszczycielu pływającym we Flocie Pacyfiku Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej wybuchł pożar, ale okręt powrócił do służby.
Twórczość
Odznaczenia i wyróżnienia Order Lenina – dwukrotnie Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru – czterokrotnie Order Uszakowa I klasy – dwukrotnie Order Nachimowa I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za obronę Leningradu” Medal „Za zdobycie Królewca” Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty” Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR” Medal jubileuszowy „50 lat Sił Zbrojnych ZSRR” Order Krzyża Grunwaldu I klasy (Polska) Commander Legii Zasługi (USA) I inne
Przypisy
Bibliografia
Mała Encyklopedia Wojskowa, t. III, Wyd. MON, Warszawa 1971
Wojenno Morskoj Słowar Wojennoje Izdatielstwo Moskwa 1990, О. Стрижак * Секреты Балтийского подплава …история Балтийского подплава – история его гибели…, Wyd. Fundacja Puszkińska, Sankt Petersburg 1996 В.Ф. Трибуц – Балтийцы сражаются, Wyd. Woenizdat, Moskwa 1985 Radziecka Encyklopedia Wojskowa, Moskwa Wielka Encyklopedia Radziecka, t. 26, s. 202-203, Moskwa 1969-1978 Wojskowy słownik encyklopedyczny, Moskwa 1986 Владимир Филиппович Трибуц – Проект ХРОНОС Адмирал В.Ф. Трибуц – Центральный Военно-Морской Портал Владимир Филиппович Трибуц – Международный Объединенный Биографический Центр
Kategoria:Absolwenci Akademii Marynarki Wojennej im. N. Kuzniecowa Kategoria:Admirałowie Marynarki Wojennej ZSRR Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu I klasy Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Dowódcy Floty Bałtyckiej Kategoria:Odznaczeni Legią Zasługi Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Uszakowa Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1977 Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu