Etiuda gis-moll op. 25 nr 6 – etiuda na fortepian skomponowana przez Fryderyka Chopina w latach 1835–1837. Wydana została drukiem z pozostałymi Etiudami op. 25 w 1837 roku. Znana jest jako etiuda „tercjowa”.
Utwór w tempie oraz tonacji molowej (gis-moll) kończy się w jednoimiennej tonacji durowej (Gis-dur). Zabieg ten stosowany był przez Chopina, prócz niektórych etiud, głównie w nokturnach. Charakteryzuje się fakturą paralelnych tercji i sekst (wg Chomińskiego). Stefania Łobaczewska określiła etiudę jako „migoczącą”. Elżbieta Szczepańska-Malinowska widziała w wykonaniu Władimira Aszkenaziego „charakter impresjonistyczny”.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Etiuda gis-moll op. 25 nr 6 na stronie Chopin.nifc.pl
Kategoria:Etiudy op. 25 Fryderyka Chopina