Władysław Karol Jentys (ur. 7 czerwca 1898 w Krakowie, zm. 23 września 1941 w KL Auschwitz) – polski działacz sportowy, doktor prawa, porucznik rezerwy artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był najmłodszym dzieckiem profesora Stefana Jentysa i Anny z domu Czernak. Od 1908 uczęszczał do III Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, gdzie w 1916 zdał egzamin dojrzałości. W okresie szkolnym przez cztery lata należał do harcerstwa. W 1916 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. 12 lutego 1917 został wcielony do armii austriackiej. Po ukończeniu szkoły dla oficerów w Wiedniu, został wysłany na front włoski, a następnie francuski, gdzie 26 września 1918 został ranny. Był leczony m.in. w szpitalu w Krakowie. Tam też po wyleczeniu i zwolnieniu z armii austriackiej 31 października 1918, zgłosił się do oddziałów obrony Lwowa i wyruszył na front pociągiem pancernym „Odsiecz I”. Przez rok brał udział w wojnie z Ukraińcami w randze podporucznika. Został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Następnie przeniesiono go do 7 p.a.p., wraz z którym uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
28 lutego 1921 roku za walkę w obronie Lwowa został odznaczony Krzyżem „Virtuti Militari” V klasy. W tym też roku przeniesiono go do rezerwy. W 1922 roku uzyskał stopień doktora nauk prawnych na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym czasie był oficerem rezerwy 7 pułku artylerii polowej w Częstochowie, a w latach 1924–1943 oficerem rezerwy 6 pułku artylerii lekkiej w Krakowie.
W okresie międzywojennym był członkiem AZS Kraków, gdzie najwięcej uwagi poświęcał tenisowi. Poza tym działał w TS Wisła oraz w okręgowych związkach sportowych. W latach 1922–1925 był członkiem PZPN, gdzie był odpowiedzialny za kontakty zagraniczne. W 1922 roku wraz z Lustgartenem i Cetnarowskim ustalał skład reprezentacji w jednym ze spotkań. W 1922 i 1923 roku był jednym z trzech zastępców członka komisji selekcyjnej PZPN. W 1924 roku był członkiem kierownictwa reprezentacji Polski na Igrzyskach w Paryżu. W latach 1923–1926 we władzach PZTS. Od 1926 roku był pracownikiem dyrekcji kopalni „Dorota” w Zabrzu.
W 1939 roku uczestniczył w kampanii wrześniowej, następnie w pracy konspiracyjnej Związku Walki Zbrojnej. Rok później aresztowano go i został osadzony w Auschwitz-Birkenau, gdzie zmarł.
Życie prywatne Był żonaty i miał syna Lesława (ur. 14 lutego 1929). Jego bracia, Stanisław i Czesław również byli działaczami sportowymi. Czesław (ur. 20 stycznia 1894 roku) był w 1922 roku podporucznikiem rezerwy piechoty 17 pułku piechoty w Rzeszowie, a dwa lata później 1 pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari jako oficer 16 pułku piechoty.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 504 – 28 lutego 1921 Krzyż Obrony Lwowa Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Oficerowie 7 Pułku Artylerii Lekkiej (II RP) Kategoria:Obrońcy Lwowa (1920) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Polacy – ofiary KL Auschwitz Kategoria:Polscy działacze sportowi Kategoria:Porucznicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Sekretarze generalni Polskiego Związku Piłki Nożnej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1941