Niszczyciele typu Benham – seria dziesięciu amerykańskich niszczycieli, zbudowanych przed wybuchem II wojny światowej i służących w US Navy podczas jej trwania.
Historia Niszczyciele typu Benham jako jedne z pierwszych unaoczniły problem z jakim borykały się marynarki wojenne ówczesnych potęg morskich. W 1930 roku podpisany został Traktat londyński, narzucający jego sygnatariuszom ograniczenia tonażowe budowanych okrętów. W przypadku niszczycieli nie mogły one mieć większej wyporności niż 1500 ts. Jednak rozwój systemów napędowych i artyleryjskich i coraz większa waga przykładana do środków obrony przeciwlotniczej, wymuszał na konstruktorach budowanie coraz większych okrętów mogących pomieścić nowe systemy i urządzenia. W 1935 roku Sekretarz Marynarki Stanów Zjednoczonych zwrócił się do Rady Głównej o sformułowanie wymagań dla budowy nowych dwunastu niszczycieli, dla których środki finansowe zaplanowano w kolejnym roku budżetowym. Na podstawie analiz wykonanych przez Biuro Marynarki ds. Konstrukcji i Remontów (Bureau of Construction and Repair), Rada Główna wystosowała memorandum do Sekretarza Marynarki informując go, że jedynym sposobem wywiązania się z ustaleń traktatowych jest wybudowanie niszczycieli o ograniczonej infrastrukturze bytowej dla załogi i z działami zwalczającymi tylko cele nawodne zamiast armat uniwersalnych. Zwrócono uwagę, że coraz bardziej rozbudowane systemy kierowania ogniem, uzbrojenia i napędu wymagają coraz liczniejszej załogi, która na okrętach operujących na ogromnych obszarach obydwu oceanów nie może gnieździć się w ciasnych i nielicznych pomieszczeniach. 2 kwietnia 1935 roku Sekretarz przyjął przedstawiony mu projekt nowych niszczycieli, decydując, że jego uzbrojenie stanowić będą 4 armaty uniwersalne (Double/Dual Purpose) i 16 wyrzutni torpedowych. Projektowaniem nowych jednostek zajęła się firma Gibbs&Cox, która miała już doświadczenie w projektowaniu niszczycieli typu Porter i Somers.
Konstrukcja Nowe okręty miały kadłub identyczny jak ten zastosowany na niszczycielach typu Gridley. W układzie napędowym zastosowano udoskonalone trzy kotły Babcock & Wilcox, które dostarczały parę pod zwiększonym do 42 atmosfer ciśnieniem do dwóch turbin Westinghouse. Pomimo starań nie udało się zachować "traktatowej" wyporności i sięgnęła ona 1650 ton. Jednak nie miało to już większego znaczenia, jako że w 1936 roku podpisano kolejny traktat, który tym razem nie narzucał takich ograniczeń niszczycielom.
Uzbrojenie Uzbrojenie główne składało się z czterech pojedynczych armat uniwersalnych kalibru 127 mm, rozmieszczonych po dwie na dziobie i rufie okrętów (armaty rufowe nie były osłonięte), oraz 16 wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm. Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiły cztery karabiny kalibru 12,7 mm. W 1941 roku ze wszystkich jednostek z wyjątkiem USS "Benham" i USS "Ellet" zdemontowano rufowe dwie wyrzutnie torpedowe, zamontowano również dodatkowe karabiny maszynowe 12,7 mm, zwiększając ich liczbę do siedmiu na okrętach. W 1942 roku zastąpiono je działkami Oerlikon 20 mm. Na okrętach służących na Atlantyku osłonięto również rufowe działa, których osłony jednak ponownie zdemontowano po przejściu jednostek na Pacyfik. W 1943 roku zamontowano na wszystkich niszczycielach dwie pary działek Boforsa kal. 40 mm.
Budowa Budowę pierwszych trzech niszczycieli powierzono prywatnej stoczni Federal Shipbuilding and Drydock Company mieszczącej się w Kearny w stanie New Jersey. Pozostałe okręty wybudowano w stoczniach marynarki wojennej. Tempo budowy niszczycieli w stoczniach marynarki było bardzo powolne w porównaniu z Federal Shipbuilding, sytuacja była na tyle poważna, że sam prezydent Franklin Delano Roosevelt wysłał w tej sprawie 28 grudnia 1938 roku list do Sekretarza Marynarki wyrażając swoje zaniepokojenie niewielkim postępem prac. W myśl przysłowia "pańskie oko konia tuczy" prace budowlane przy okrętach uległy wyraźnemu przyspieszeniu.
Nr. taktycznyNazwa Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby USS „Benham” (DD-397) Federal Shipbuilding 01.09.1936 16.04.1938 02.02.1939 USS „Ellet” (DD-398) Federal Shipbuilding 03.12.1936 11.06.1938 18.04.1939 USS „Lang” (DD-399) Federal Shipbuilding 05.04.1937 27.08.1938 26.05.1939 USS „Mayrant” (DD-402) 15.04.1937 14.05.1938 01.11.1939 USS „Trippe” (DD-403) Boston Navy Yard 15.04.1937 14.05.1938 15.12.1939 USS „Rhind” (DD-404) Philadelphia Naval Shipyard 22.09.1937 28.07.1938 15.01.1940 USS „Rowan” (DD-405) Norfolk Naval Shipyard 25.06.1937 05.05.1938 31.10.1939 USS „Stack” (DD-406) Norfolk Naval Shipyard 25.06.1937 05.05.1938 03.01.1940 USS „Sterett” (DD-407) Charleston Navy Yard 02.12.1936 27.10.1938 15.09.1939 USS „Wilson” (DD-408) Puget Sound Naval Shipyard 22.03.1937 12.04.1939 14.08.1939
Bibliografia Wojciech Holicki, Amerykańskie niszczyciele typu Benham, "Nowa Technika Wojskowa", nr 3 (2001), s. 39-42, ISSN 1230-1655.