Pierre Michon (ur. 28 marca 1945 w Châtelus-le-Marcheix) – pisarz i eseista, powszechnie uważany za klasyka współczesnej literatury francuskiej.
Życiorys Jego „autobiograficzna „quasi-powieść”, Żywoty maluczkich (Vies minuscules, 1984) już w roku wydania przez Éditions Gallimard zyskała rozgłos, z czasem zyskując miano arcydzieła. Utwór składa się z ośmiu tytułowych żywotów, w których autor-narrator snując opowieści z najpospolitszej ludzkiej codzienności podnosi je do rangi legendy.
Jeden z krytyków literackich zwrócił uwagę na alegoryczny wymiar rodzinnych anegdot w twórczości Michona.
Inną jego znaczącą powieścią są wydane w 2009, nieprzetłumaczone jeszcze na język polski, „żywoty” jedenastu największych przywódców Wielkiej Rewolucji Francuskiej, członków słynnego Komitetu Ocalenia Publicznego oraz uczestników − używając określenia Jules'a Micheleta − „Ostatniej Wieczerzy Rewolucji”. Książka nosi tytuł Les Onze, (pol.: Jedenastu).
Spory wpływ na pisarstwo Michona miały dzieła Arthura Rimbauda. Pisarz poświęcił mu w 1991 fabularyzowany, na wpół poetycki esej biograficzny, Rimbaud syn (Rimbaud le fils), który w założeniu imitował swoim stylem poematy napisane przez XIX-wiecznego symbolistę. Michona z Rimbaudem łączy więc przede wszystkim wykorzystanie pełnej, nieco zawiłej, choć jednocześnie pełnej konkretów poetyckiej frazy.
Nagrody Grand Prix SGDL, 2004 Prix Décembre, 2002 Prix Louis Guilloux, 1997 Prix de la Ville de Paris, 1996 Prix France Culture, 1984
Przypisy
Kategoria:Francuscy prozaicy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1945