Powódź na Tasmanii – powódź, która pochłonęła najwięcej ofiar w historii Tasmanii i wystąpiła w północnej oraz północno-zachodniej części wyspy w kwietniu 1929 roku i spowodowała śmierć 22 osób oraz 40 zostało rannych. Powódź przyczyniła się do budowy walów przeciwpowodziowychWhitaker, pp. 62–65.Northern Tasmania, April 1929. Bureau of Meteorology. Retrieved on 2009-13-07.Remembering the 1929 Launceston floods. ABC. Retrieved on 2009-13-07..
Gwałtowne opady deszczów rozpoczęły się w nocy 3 kwietniaNorthern Tasmania, April 1929.. Niskie ciśnienie nad stanem Wiktoria o godzinie 9:00 4 kwietnia 1929 w czwartek przyczyniło się do powstania północno-wschodnich wiatrów w całej Tasmanii. Opady deszczów występowały przez cały dzień, a ich najwyższa suma odnotowana została w północno-wschodniej części stanu (250 mm w ciągu 48 godzinRemembering the 1929 Launceston floods.), które bezpośrednio wpłynęły na miasta Burnie, Launceston i inne. Na obszarze Burnie i Ulverstone w przeciągu trzech dni spadło 500 mm deszczu. Na rzece Meander w Deloraine poziom wody osiągnął poziom 3.6 m. Opady ustały w sobotę. W południowej Tasmanii opady były mniej intensywne, ale spowodowały, że rzeki wystąpiły z koryt i zalały drogi.
Powódź spowodowała zalanie wielu mostów drogowych i kolejowych na rzekach Forth, Blythe i Black oraz mostów drogowych w Perth, Scamander, Avoca i Fingal oraz uszkodzenie 2000 budynków, i zniszczenie 100. Po powodzi zaczęła się budowa 10 km odcinka wałów przed Launceston, który został ukończony na początku lat 50. XX wieku.
Zobacz też pożar buszu na Tasmanii (1967)
Przypisy
Tasmania Kategoria:Historia Tasmanii Kategoria:Wydarzenia 1929