Departament krakowski, departament Księstwa Warszawskiego istniejący w latach 1810–1815 ze stolicą w Krakowie.
Historia Departament został utworzony dekretem królewskim z dnia 24 lutego 1810 r. z części Nowej Galicji przyłączonej do Księstwa WarszawskiegoDzP KW Nr 16, s. 128 oraz z części Nowego Śląska (powiaty pilicki i lelowski wyłączone z departamentu kaliskiego). 17 kwietnia 1810 r. został podzielony na powiaty i zgromadzenia gminneDzP KW Nr 16, s. 143. W 1816 został podzielony na 3 części: województwo krakowskie Królestwa Polskiego ze stolicą w Miechowie, a następnie Kielcach, z Krakowa z okręgiem powstało Wolne Miasto Kraków, a część południową włączono do Austrii.
Departament dzielił się na 11 powiatów:
powiat hebdowski powiat jędrzejowski powiat krakowski powiat krzeszowicki powiat miechowski powiat olkuski powiat skalmierski powiat stopnicki powiat szydłowski powiat pilicki (przyłączony z departamentu kaliskiego) powiat lelowski z siedzibą w Żarkach (przyłączony z departamentu kaliskiego) Na czele stał prefekt. Jego organem był wydawany od 1 czerwca 1812 roku „Dziennik Departamentowy Krakowski”.
Zgodnie z konstytucją Księstwa Warszawskiego (artykuł 65) przy każdym prefekcie funkcjonowała Rada Interesów Spornych oraz Rada Departamentowa.
Prefekci
Henryk Lubomirski (od 17 kwietnia do 15 września 1810). Nie objął obowiązków. Stanisław Wodzicki (1810–do grudnia 1814). W okresie od 26 maja do sierpnia 1813 przebywał na urlopie. Zastępował go Kacper Wielogłowski (formalnie radca prefektury), który od lutego 1814 pełnił funkcję faktycznego prefekta.
Zobacz też podział administracyjny Królestwa Polskiego podział administracyjny Księstwa Warszawskiego
Przypisy
Krakowski