thumb|Hereford mappa mundi
Mapa z Hereford – średniowieczna mapa świata (tzw. mappa mundi) stworzona około 1300 roku w schemacie O i T (orbis terrae – koło świata). Autorstwo przypisywane jest "Richardowi z Haldingham i Lafford".
Mapa zawiera blisko 1100 inskrypcji opisujących geograficzny, teologiczny, kosmologiczny i zoologiczny wymiar życia w średniowieczu, co czyni ją jednym z najważniejszych zachowanych zabytków tej epoki.
W roku 2007 została wpisana na listę UNESCO Pamięć Świata.
Charakterystyka Namalowana na pergaminie z cielęcej skóry, o wymiarach 158/138 cm, przy użyciu czarnego atramentu i kolorowych barwników. W centrum mapy znajduje się Jerozolima, wschód został umieszczony na górze, gdzie przedstawiono Ogród Edenu.
Namalowana na pergaminie z cielęcej skóry, o wymiarach 158/138 cm, przy użyciu czarnego atramentu i kolorowych barwników. Wykorzystano pojedynczy arkusz skóry wyprawiony i wygładzony przez zeskrobanie, po czym zespół skrybów i malarzy ozdobił jej wewnętrzną stronę, używając atramentu, złoceń i różnych pigmentów. W centrum mapy znajduje się Jerozolima, wschód został umieszczony na górze, gdzie przedstawiono Ogród Edenu.
Nazwy kontynentów Europa i Afryka zostały prawdopodobnie pomyłkowo zamienione (Europa została podpisana jako Afryka, analogicznie Afryka została opisana błędnie). Mapa została oparta na starszych źródłach, jest dość podobna do mapy z Ebstorf, i . W trakcie jej tworzenia autor nie dysponował pełnym poziomem wiedzy geograficznej jemu współczesnych.
Mapa z Hereford jest największą zachowaną średniowieczną mapą, przechowywana jest przez Katedrę w Hereford w Anglii.
Lokalizacje na mapie thumb|Lokalizacje na mapie z Hereford thumb|Wyspy Brytyjskie 0 – W centrum mapy Jerozolima (z narysowanym krzyżem nad miastem). 1 – Raj, otoczony przez mur i ognisty krąg. 2 – Ganges i jego delta. 3 – Baśniowa wyspa Taphana (może być to Sri Lanka lub Sumatra). 4 – Rzeki Indus i Tygrys. 5 – Morze Kaspijskie, ziemia Goga i Magoga 6 – Babilon i Eufrat. 7 – Zatoka Perska. 8 – Morze Czerwone. 9 – Arka Noego. 10 – Morze Martwe, Sodoma i Gomora, rzeka Jordan, wypływająca z morza Galilejskiego. 11 – Egipt i Nil 12 – Rzeka Nil (lub możliwe przedstawienie brzegu fikcyjnego oceanu). 13 – Morze Azowskie, rzeki Don i Dniepr; (powyżej Złote runo). 14 – Konstantynopol; delta Dunaju. 15 – Morze Egejskie. 16 – Delta Nilu z latarnią morską w Aleksandrii. 17 – Mityczny norweski Gansmir. 18 – Grecja z górą Olimp, Atenami i Koryntem. 19 – Błędnie umieszczona Kreta z labiryntem Minotaura. 20 – Morze Adriatyckie; Włochy z zaznaczonym Rzymem. 21 – Sycylia i Kartagina. 22 – Szkocja. 23 – Anglia. 24 – Irlandia. 25 – Baleary. 26 – Cieśnina Gibraltarska (z Słupami Heraklesa).
Autorstwo W lewym dolnym rogu mapy znajduje się inskrypcja przypisująca jej powstanie „Richardowi z Haldingham i Lafford”, który — jak głosi napis — „wykonał ją i zaplanował”:
Richard z Haldingham i Lafford (ok. 1245 – ok. 1326), występujący w źródłach również jako Richard de Bello, jest postacią słabo udokumentowaną. Pochodził z miasteczka Battle w Sussex. Karierę duchowną rozpoczął w sąsiadujących ze sobą parafiach Lincolnshire: Haldingham i Lafford (dziś Holdingham i Sleaford), a następnie awansował na kanonika, a potem skarbnika katedry w Lincoln. Mniej więcej w czasie powstania mapy otrzymał wyższe godności kościelne w hrabstwie Herefordshire. Prawdopodobnie właśnie wtedy stanął na czele zespołu duchownych, który zaprojektował mapę.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Mapy historyczne Kategoria:Obiekty z listy Pamięć Świata Kategoria:Hereford