Etiuda a-moll op. 10 nr 2 – etiuda na fortepian skomponowana przez Fryderyka Chopina w latach 1829–1832. Wydana została drukiem z pozostałymi Etiudami op. 10 w 1833. Znana jest jako etiuda „chromatyczna”.
Rękopis utworu opatrzony jest, podobnie jak etiuda C-dur, datą 25 października 1830 oraz tytułem Exercice. W tym dniu Chopin wyjechał z Warszawy do Wiednia. Utwór w tempie oraz tonacji molowej (a-moll) kończy się w jednoimiennej tonacji durowej (A-dur). Zabieg ten stosowany był przez Chopina, prócz niektórych etiud, głównie w nokturnach. Charakteryzuje się dwudźwiękami sugerującymi pianiście korzystanie podczas gry z czwartego i piątego palca prawej ręki. sugerował inspirację Chopina etiudą e-moll op. 70 nr 2 Ignaza Moschelesa.
Transkrypcje Etiuda a-moll ukazała się w transkrypcjach na bajan (m.in. , 1974), domrę i fortepian (, 1962 – w e-moll), fagot (, 1951), flet (Marcel Moyse, 1951; , 2005), flet i fortepian (, 1930; Aleksandr Goedicke, 1933 – w f-moll), klarnet (Henri Sarlit, 1932), skrzypce i fortepian (, 1905; , 1950), trąbkę i fortepian (P. Krotow i A. Mordowin, 1965). Wersja na wiolonczelę i fortepian Grigorija Pekkera (wyd. 1938, 1954, 1959) nagrali w 1992 Andrzej Bauer i Ewa Kupiec (wyd. 1996). Wersję nieznanego autora nagrali Tristan Cornut i (wyd. 2016–2017).
Na podstawie Etiudy a-moll Giacomo Orefice skomponował Duo. Nocturne na dwa głosy i fortepian do słów . W 1904 utwór nagrali Janina Korolewicz-Waydowa i Tadeusz Leliwa z akompaniamentem Orefice (drukiem wydany został rok później). Wersję na orkiestrę opracował m.in. (1947). W 2009 Elizabeth Mann i Deborah Hoffmann nagrały wersję na flet i harfę.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Etiuda a-moll op. 10 nr 2 na stronie Chopin.nifc.pl
Kategoria:Etiudy op. 10 Fryderyka Chopina