thumb|125px|SyganaturaMarcina Groblicza
Marcin Groblicz I (ur. ok. 1540, zm. ok. 1609) – senior rodu krakowskich lutników. Uważany przez historyków lutnictwa za ucznia lutnika włoskiego Gasparo da Salò (ur. 20 maja 1540 w Salò, zm. 14 kwietnia 1609 w Brescii).
W skład rodu wchodzili m.in.: Marcin Groblicz III (ur. ok. 1650, zm. ok. 1730), Marcin Groblicz IV (ur. ok. 1680, zm. ok. 1750) i Marcin Groblicz V (zm. po 1760).
Skrzypce Marcina Groblicza I wyróżniają się główką rzeźbioną w kształcie głowy smoka zamiast ślimacznicy. Zachowało się około 20 instrumentów jego autorstwa, z tego w zbiorach poznańskiego Muzeum Instrumentów Muzycznych znajduje się 12 skrzypiec Groblicza. W zbiorach krakowskiego Muzeum Narodowego znajduje się tenorowa wiola da gamba Groblicza I datowana na rok 1601. Skrzypce Grobliczów były wysoko cenione już w epoce baroku, w inwentarzach kapel dworskich opisywane były jako skrzypce robotą grobliczowską robione. Groblicz stosował na płyty spodnie skrzypiec drewno jaworowe. Kształtem skrzypce Groblicza przypominają dzieła włoskich mistrzów z Brescii. Zachowane w dobrym stanie instrumenty nadal są używane przez wirtuozów skrzypiec. Niedawno dowiedziano się o istnieniu nieznanego dotychczas egzemplarza z roku 1604 w posiadaniu zamieszkałej w Belgii skrzypaczki rumuńskiej Miry Glodeanu. Instrument ten był poprzednio własnością koncertmistrza orkiestry Opery Warszawskiej.
Bibliografia
Józef M. Chomiński (red.) Historia muzyki powszechnej, t.2. Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1965 Tadeusz Ochlewski (red.) Dzieje muzyki polskiej, Interpress, Warszawa 1977
Kategoria:Ludzie związani z Krakowem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Lutnicy I Rzeczypospolitej