thumb|450px|Początek Introdukcji Introdukcja i Polonez C-dur op. 3 – utwór kameralny na fortepian i wiolonczelę skomponowany przez Fryderyka Chopina w latach 1829–1830 (Polonez w 1829; Introdukcja w 1830). Jeden z czterech utworów kameralnych Chopina.
Historia Polonez skomponowany został w Antoninie na potrzeby Antoniego Henryka Radziwiłła i jego córki Wandy, w których posiadłości przez tydzień gościł Chopin, w związku z pobytem pod koniec 1829 w Strzyżewie u swojej matki chrzestnej Anny Wiesiołowskiej. Jest to jedna z niewielu kompozycji Chopina, której okoliczności powstania zostały dobrze udokumentowane.
Chopin pisał w liście z dn. 14 listopada 1829 r. do Tytusa Woyciechowskiego: Napisałem u niego alla polacca z wiolonczelą: Nic nie ma prócz błyskotek, do salonu, dla dam; chciałem, widzisz, żeby X-czka Wanda się nauczyła. – Niby jej przez ten czas dawałem lekcje. Młode to, 17-cie lat – ładne i dalipan, aż miło było ustawiać paluszki. Ale żart na stronę, wiele ma prawdziwego czucia muzykalnego, tak że nie trzeba gadać: a tu crescendo, a tu piano, a tu prędzej, a tu wolniej, i tak dalej. W liście do tego samego adresata z 10 marca 1830 r. pisał: Projekt już gotowy na mający się dać wieczór u Lewickich, gdzie między innymi x. Galitzin będzie grał Kwartet Rodego, zrobi się La Sentinella Hummla i na końcu mój Polonez z violoncellą, do którego dodałem Adagio, introdukcję umyślnie dla Kaczyńskiego. Próbowaliśmy i ujdzie.
Utwór dedykowany został , poznanemu w Wiedniu wiolonczeliście i wykładowcy wiedeńskiego konserwatorium, z którym Chopin koncertował.
Budowa Introdukcja i Polonez jest jednym z czterech utworów kameralnych stworzonych przez Chopina, w tym jednym z trzech utworów skomponowanych na fortepian i wiolonczelę. W dorobku kompozytorskim Chopina jest to pozycja marginalna. Frederick Niecks uznał utwór za salonowy, a jego temat opisał jako „zatrącający o banał”. Zdaniem Jamesa Hunekera opus 3 nadaje się „do buduaru wykwintnej damy”.
Utwór rozpisany został w 230 taktach (Introdukcja – 37 taktów; Polonez – 193 takty). Skomponowany został w stylu brillant odmiany warszawsko-wiedeńskiej i ma formę ronda, w którym refren grany con spirito przez wiolonczelę powtarzany jest przez fortepian, którego partia wykonywana jest elegantemente. Kuplety mają różny charakter. Partia fortepianu oparta została na kilku figurach pianistycznych. Partia wiolonczeli w Polonezie jest nieskomplikowana, w odróżnieniu od partii w Introdukcji. Na potrzeby wydania utworu drukiem autor zmodyfikował partię wiolonczeli dodając do niej dwudźwięki.
Wydania thumb|Okładka wydania z 1860 Rękopis kompozycji nie zachował się. Utwór ukazał się drukiem w Wiedniu w listopadzie 1831 nakładem wydawnictwa Pietro Mechettiego (około 1836 wydany został nakład z wariantową partią skrzypiec). W Paryżu Introdukcja i Polonez wydana została w czerwcu 1835 przez wydawnictwo Jeana Charles’a Richault.
W 1837 autorskie prawa majątkowe zostały przekazane wydawnictwu Maurice’a Schlesingera, które prócz nowego wydania pierwotnej wersji utworu przygotowało również instrumentacje na fortepian solo oraz fortepian na cztery ręce, co ogłoszono 27 sierpnia 1837 na łamach czasopisma „Revue et gazette musicale de Paris” wydawanego przez Schlesingera. Wedle numeracji wydawniczej wspomniane instrumentacje ukazały się w drugiej połowie 1842. W Londynie utwór wydany został nakładem Wessel & Co między 1839 a 1844 (pierwszy nakład nie zachował się).
Nagrania Introdukcję i Poloneza C-dur op. 3 nagrali m.in. i Edith Walton (1927), Emanuel Feuermann i (1937), i Margaret Good (1939), Grigorij Piatigorski i Walentin Pawłowskij (1942), Halina Kowalska i Regina Smendzianka (ok. 1960), i Władimir Topinka (ok. 1960) oraz i (ok. 1983). Mstisław Rostropowicz nagrał ten utwór trzykrotnie: z Aleksandrem Diediuchinem (ok. 1950), Swiatosławem Richterem (ok. 1970) oraz Martą Argerich (1980).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polonezy Fryderyka Chopina Kategoria:Utwory kameralne Fryderyka Chopina Kategoria:Utwory na wiolonczelę