mały|Pieśń „Bradziaga” Pieśń „Na dzikich stepach za Bajkałem” (ros. „По диким степям Забайкалья”), znana także pod nazwą „Brodiaga” (ros. „Бродяга”, w wersji spolszczonej „Bradziaga” czyli „Włóczęga”) to tradycyjna rosyjska pieśń ludowa.
Pieśń ta zdobyła dużą popularność na początku XX wieku, ale w środowisku więziennym Syberii była znana już od lat 80. XIX wieku. Jej autorstwo nie zostało dostatecznie ustalone. W dyskografii, która datuje się od początku XX wieku występuje zwykle pod tytułem Бродяга a jako autora słów wymienia się I. K. Kondratiewa (ros. И. К. Кондратьев). Pieśń występuje w wielu (mniej lub bardziej różniących się) wersjach.
Z polskich wykonawców śpiewał ją w rosyjskiej wersji m.in. Czesław Niemen (wydana w 1975 na pocztówce dźwiękowej pt. Włóczęga).
Interpretacje i wykonania różnią się od siebie. Zwykle dwa ostatnie wersy każdej zwrotki są powtarzane dwa razy. Często solista śpiewa sam całą zwrotkę, natomiast razem z chórem powtarza właśnie te dwa ostatnie wersy. Spotyka się też wykonania piosenki nie zawierające tych powtórzeń.
Tekst Pieśń opowiada historię zesłańca (być może uwięzionego za poglądy polityczne), który zbiegłszy z więzienia wędruje przez stepy i góry Kraju Zabajkalskiego, by w końcu przepływając jezioro Bajkał spotkać się z matką. Od niej dowiaduje się, że jego ojciec już nie żyje, a brat (tak jak i on do tej pory) dzwoni kajdanami na zesłaniu, gdzieś na Syberii.
Z dłuższej wersji piosenki dowiadujemy się, że zesłaniec tęsknił nie tylko za rodzinnymi stronami, ale także za żoną i dziećmi. Z ostatniej zwrotki wynika, że żona tęskni, a dzieci płaczą [z tęsknoty].
Wersja podstawowa thumb|Jezioro Bajkał
По диким степям Забайкалья, Где золото роют в горах, Бродяга, судьбу проклиная, Тащился с сумой на плечах.
Бежал из тюрьмы тёмной ночью, В тюрьме он за правду страдал. Идти дальше нет уже мочи – Пред ним расстилался Байкал.
Бродяга к Байкалу подходит, Рыбацкую лодку берёт И грустную песню заводит, Про Родину что-то поёт.
Бродяга Байкал переехал, Навстречу родимая мать. «Ах, здравствуй, ах, здравствуй, родная, Здоров ли отец мой и брат?»
«Отец твой давно уж в могиле, Землёю засыпан лежит, А брат твой давно уж в Сибири, Давно кандалами гремит».
Wersja rozszerzona thumb|Jezioro Bajkał. Widok na jedną z przystani promu.
По диким степям Забайкалья, Где золото роют в горах, Бродяга, судьбу проклиная, Тащился с сумой на плечах.
На нём рубашонка худая, И множество разных заплат, Шапчонка на нём арестанта И серый тюремный халат.
Бродяга к Байкалу подходит, Рыбацкую лодку берёт. И грустную песню заводит - Про родину что-то поёт:
«Оставил жену молодую И малых оставил детей, Теперь я иду наудачу, Бог знает, увижусь ли с ней!»
Бродяга Байкал переехал, Навстречу - родимая мать. «Ах, здравствуй, ах, здравствуй, мамаша, Здоров ли отец мой да брат?»
«Отец твой давно уж в могиле, Сырою землею закрыт. А брат твой давно уж в Сибири, Давно кандалами гремит».
Пойдём же, пойдём, мой сыночек, Пойдём же в курень наш родной, Жена там по мужу скучает, И плачут детишки гурьбой».
Zobacz też Bajkał Zabajkale sybiracy zesłanie
Kategoria:Kultura w Rosji Kategoria:Rosyjskie pieśni ludowe Kategoria:Zesłańcy na Sybir