Jacques d’Allonville de Louville (ur. 14 lipca 1671 na zamku Louville-la-Chenard, zm. 10 września 1732 w Saint-Jean-de-Braye) – francuski oficer, matematyk i astronom.
Życiorys Królewski oficer Jacques d’Allonville de Louville był synem Jacques’a Allonville Louville’a (1628–1707) i Marie Charlotte Vaultier Moyencourt (1646–1704). Od początku był przeznaczony do stanu duchownego. Los sprawił, że plany rodziców spełniły się tylko częściowo – Jacques d’Allonville Louville został rycerzem zakonu maltańskiego. Legenda rozpowszechniana przez Fontenella głosi, że zainteresował się nauką jeszcze jako niemowlę, przewracając się na podręczniku geometrii Euklidesa.
W 1692 r. służył w marynarce podczas bitwy pod La Houge. Ok. 1700 r. przeszedł do służby lądowej w stopniu kapitana. W Hiszpanii przyłączył się do formacji, w której służył jego brat Charles Auguste d’Allonville de Louville po stronie Filipa V Hiszpańskiego. Został brygadierem, lecz wkrótce popadł w konflikt z bratem. Opuścił dotychczasowy oddział i wraz z innym trafił do północnej Francji, gdzie wziął udział w bitwie pod Oudenaarde. 11 lipca 1708 r. trafił tam na dwa lata do holenderskiej niewoli. Po uwolnieniu w wyniku wymiany jeńców, przez następne lata służył w królewskim 6. pułku dragonów. Po podpisaniu pokojowego traktatu w Utrechcie zakończył karierę wojskową i opuścił armię w stopniu pułkownika z wysługą 4000 liwrów od Ludwika XIV.
Astronom Jako cywil Jacques d’Allonville de Louville zajął się matematyką i astronomią – astronomia, w związku z potrzebą określania miejsca położenia oraz wyznaczania świąt ruchomych, była ważnym przedmiotem zarówno w szkołach wojskowych jak i duchownych. Najpierw, w 1714 r. pojechał do Marsylii, aby dokładnie określić wysokość bieguna (punkt przebicia przez oś świata sfery niebieskiej) i porównać położenie Marsylii z wynikiem uzyskanym przez Pyteasza 2000 lat wcześniej. Już jako członek Francuskiej Akademii Nauk w 1715 r. udał się do Londynu, aby obserwować całkowite zaćmienie słońca. Tu zostaje członkiem Królewskiej Akademii Nauk w Londynie.
W 1717 r. kupuje domek na wsi w pobliżu Orleanu (w Carre). Na miejscu organizuje sobie obserwatorium astronomiczne. Posiadał lunetę obserwacyjną o ogniskowej 7 stóp, długości 30 stóp umieszczoną na podwyższeniu o wysokości 35 stóp. Przy jej pomocy z użyciem tak zwanej camera obscura obserwował zaćmienie Słońca w dniu 22 maja 1724 r. Rzucane cienie mierzył nitkami na papierze z wyrysowanymi koncentrycznymi pierścieniami. Obserwatorium astronomiczne w Paryżu przechowuje kilka sprawozdań z obserwacji i obliczeń dokonanych przez Louville’a. Pracował nad obliczeniem średnicy Słońca, przy czym w obliczeniach wykorzystywał pomiary uzyskane podczas zaćmienia. Wielokrotnie mierzył nachylenie ekliptyki w stosunku do płaszczyzny równika niebieskiego. Zachowały się wyniki z lat 1714, 1716, 1721. W 1720 r. przeliczył dane dotyczące Słońca, w 1724 r. podał nową metodę obliczania zaćmień. Napisał ponadto: Remarques sur la question des forces vives, 1721–1728 Articles contre les opinions du P. Castel, jésuite, dans Mercure de France 1720 Eclaircissement sur une difficulté proposée aux mathématiciens Eclaircissement sur une difficulté de statique proposée à l'Académie
Na pamiątkę jego działalności jeden z kraterów na Księżycu nazwano Louville.
Przypisy
Kategoria:Francuscy matematycy XVIII wieku Kategoria:Francuscy astronomowie XVIII wieku Kategoria:Francuscy wojskowi Kategoria:Członkowie Francuskiej Akademii Nauk Kategoria:Członkowie Royal Society Kategoria:Urodzeni w 1671 Kategoria:Zmarli w 1732