thumb|Herb thumb|Odmiana herbu thumb|Herb Zerwikaptur w zamku w Baranowie Sandomierskim Zerwikaptur (Koziegłowy) – polski herb szlachecki.
Opis herbu Barwy herbu są podawane różnie przez różne źródła.
Najstarsze źródło, herbarz arsenalski z pocz. XVIFranciszek Piekosiński: Heraldyka polska wieków średnich. Kraków 1899, s.20, 183podaje w polu srebrnym trzy szare głowy kozie w słup. W ten sam sposób blazonuje herb Zerwikaptur Longinusa Podbipięty Henryk Sienkiewicz w powieści Ogniem i mieczem. Kasper Niesiecki w Herbarzu polskim (wyd.Bobrowicza, 1839-1846) określa pole tarczy jako brudne (sic!) a głowy jako szare. Johannes Baptista Rietstap w Armorial général (1884-1887) umieszcza głowy barwy naturalnej w polu czarnym. W heraldycznym malarstwie ściennym na zamku w Baranowie Sandomierskim w polu czerwonym zostały umieszczone białe (srebrne) głowy. Ustalenie właściwych, pierwotnych barw herbu jest bardzo trudne, ze względu na brak średniowiecznych pieczęci z jego wizerunkiem. Z tego samego powodu niejasny jest wygląd klejnotu.
Najczęściej w klejnocie umieszczane jest trzy lub pięć piór strusich.
Najwcześniejsze wzmianki Rok powstania: według podania pomiędzy 1106 a 1120. Legenda mówiąca o ścięciu trzech głów jednym cięciem miecza wykorzystana została przez Henryka Sienkiewicza w Ogniem i mieczem (Podbipięta herbu Zerwikaptur). Pieczęci jak i zapisek średniowiecznych brak. Herb znany z Klejnotów Długoszowych, herbarzyka Ambrożego i tzw. herbarza arsenalskiegoRękopis nr. 1114 z Biblioteki Arsenalskiej w Paryżu, pochodzący z pocz. XVI w.. Rody herbu Zerwikaptur zamieszkiwały w ziemi krakowskiej, podlaskiej i na Mazowszu. Źr.: Herby Szlachty Polskiej.
Herbowni Bionetowski, Cieszkowski, Ciszkiewicz, Dobrogwił, Drogosław, Kasperowicz, Koziegłowski, Mielniczek, Minołgański, Pasiowski, Podbipięta, Połłupięta, Tyniewicki, Tytko, Zbigwicz, Zerwikaptur, Zgleczewski.
Zobacz też herbowni rycerstwo
Przypisy
Linki zewnętrzne Herb w serwisie www.jurzak.pl
Herb Zerwikaptur i herbowni.
Kategoria:Herby szlacheckie !