SM Tb VII, później SM Tb 7 – austro-węgierski torpedowiec z początku XX wieku, jedna z sześciu jednostek typu Tb VII. Okręt został zwodowany 30 grudnia 1909 roku w stoczni we Fiume, po czym wszedł do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine 29 lipca 1910 roku. W 1910 roku oznaczenie numeryczne jednostki zmieniono z cyfry rzymskiej na arabską (Tb 7). Okręt wziął czynny udział w I wojnie światowej, a w wyniku podziału floty po upadku Austro-Węgier został w 1920 roku przyznany Włochom i pływał we włoskiej służbie celnej do 1926 roku, po czym został złomowany.

Projekt i budowa Po zamówieniu w stoczni w Trieście ośmiu przybrzeżnych torpedowców typu Tb I Węgrzy wymusili na dowództwie Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine złożenie zamówienia na budowę podobnych jednostek w węgierskiej stoczni we Fiume, mimo że nie miała ona dostatecznego doświadczenia w konstrukcji okrętów. W rezultacie ograniczono liczbę zamówionych w stoczni STT jednostek typu Tb I z ośmiu do sześciu, a w stoczni Danubius złożono zamówienie na sześć zbliżonych konstrukcyjnie okrętów. Projekt torpedowców typu Tb VII bazował wizualnie na jednostkach typu Tb I, różnił się jednak powiększoną wypornością, innym typem napędu i usytuowaniem reflektora. Już w trakcie prób morskich ujawniły się usterki i poważne wady konstrukcji, m.in. niebezpieczny przechył podczas pływania z prędkością maksymalną, spowodowany dużym momentem obrotowym pojedynczej śruby.

Okręt zbudowany został w stoczni Danubius we Fiume (pod numerem stoczniowym 23). Stępkę torpedowca położono 13 lipca 1909 roku, a zwodowany został 30 grudnia 1909 roku.

Dane taktyczno-techniczne SM Tb VII był przybrzeżnym torpedowcem o długości na wodnicy 44,2 metra (43,3 metra między pionami), szerokości 4,4 metra i zanurzeniu 1,45 metra. Wyporność normalna wynosiła 131,5 tony. Okręt napędzany był przez trzycylindrową pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 2400 KM, do której parę dostarczały dwa opalane paliwem płynnym kotły wodnorurkowe typu White-Forster. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć maksymalną prędkość 26,5 węzła.

Okręt wyposażony był w dwie pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 450 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działa kalibru 47 mm SFK L/44. Jednostka wyposażona była w reflektor, umieszczony z tyłu pomostu bojowego.

Załoga okrętu składała się z 20 oficerów i marynarzy.

Służba SM Tb VII został wcielony do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine 29 lipca 1910 roku. W 1910 roku oznaczenie torpedowca zmieniono z cyfry rzymskiej na arabską (SM Tb 7). W momencie wybuchu I wojny światowej SM Tb 7 wraz z SM Tb 9 wchodziły w skład 11. Grupy Torpedowców Sił Obrony Lokalnej w Poli. Jednostka pełniła służbę patrolową wokół baz, eskortowała zespoły okrętów i używana była do trałowania. W nocy z 23 na 24 maja 1915 roku SM Tb 7 wziął udział w bombardowaniu prowincji Ankona.

Z powodu rozpadu monarchii habsburskiej 1 listopada 1918 roku na jednostce opuszczono po raz ostatni banderę KuKK. W wyniku przeprowadzonego w styczniu 1920 roku podziału floty austro-węgierskiej Tb 7 został przyznany Włochom. Jednostka używana była we włoskiej służbie celnej do 1926 roku. Okręt złomowano jeszcze w tym samym roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Danubius Kategoria:Torpedowce typu Tb VII Kategoria:Włoskie statki