Robbie Williams, właśc. Robert Peter Maximilian Williams (ur. 13 lutego 1974 w Stoke-on-Trent) – angielski piosenkarz, muzyk, tekściarz i multiinstrumentalista.
Wokalista zespołu Take That w latach 1990–1995 i 2009–2012. Od 1997 artysta solowy, wydał 11 albumów studyjnych: Life Thru a Lens (1997), I’ve Been Expecting You (1998), Sing When You’re Winning (2000), Swing When You’re Winning (2001), Escapology (2002), Intensive Care (2005), Rudebox (2006), Reality Killed the Video Star, (2009), Take the Crown (2012), Swings Both Ways (2013) i The Heavy Entertainment Show (2016). Wylansował kilkanaście przebojów, m.in.: „Angels”, „Let Me Entertain You”, „She’s the One”, „Rock DJ”, „Supreme”, „Eternity/The Road to Mandalay”, „Somethin’ Stupid”, „Feel”, „Radio”, „Tripping”, „Bodies” i „Candy”.
Uznawany za najpopularniejszego piosenkarza w Europie, często nazywany „brytyjskim księciem muzyki pop”. W 2004 uznany za jednego z najczęściej słuchanych artystów w brytyjskich rozgłośniach radiowych. W 2005 określony najlepiej sprzedającym się artystą XXI w. w Wielkiej Brytanii, z wynikiem 6,6 mln sprzedanych albumów.
Rodzina i edukacja Urodził się 13 lutego 1974 w szpitalu North Staffordshire Maternity w Newcastle-under-Lyme. Jest synem Teresy Jeanette „Jan” (z domu Farrell) i Petera Williamsa. Jego matka prowadziła kwiaciarnię w Tunstall, a ojciec był komikiem i występował pod pseudonimem artystycznym Pete Conway, jak też właścicielem pubu „Czerwony Lew” w Burslem i licencjobiorcą w klubie piłkarskim Port Vale. Robbie ma starszą, przybraną siostrę, Sally, córkę jego matki z pierwszego małżeństwa. Jego ojciec opuścił rodzinę w maju 1977, kiedy Robbie miał trzy lata, utrzymywał jednak z nim stały kontakt. Dziadek Robbie’ego ze strony matki był Irlandczykiem i pochodził z Kilkenny.
Dorastał w domu przy Victoria Park Road w małej miejscowości Stoke-on-Trent w hrabstwie Staffordshire. Od dzieciństwa obserwował występy kabaretowe ojca, który na scenie kontrolował zachowanie publiczności, chętnie opowiadał dowcipy i nucił jazzowe standardy. Ukończył naukę w szkole podstawowej Mill Hu Primary w Tunstall. W tym okresie zmagał się z dysleksją i był prześladowany przez rówieśników z powodu swojej tuszy. Uczył się w szkole tańca UKDDF w Tunstall oraz uczęszczał do rzymsko-katolickiej szkoły średniej im. św. Małgorzaty Ward w Tunatall. W okresie maturalnym przez trzy miesiące pracował jako obwoźny sprzedawca szyb okiennych.
Kariera zawodowa Początki Kiedy miał trzy lata, zwyciężył w konkursie talentów zorganizowanym w Pontinental Hotel w Hiszpanii, na którym wykonał utwór „Summer Nights”. Jako dziecko występował jako model na pokazach mody dziecięcej i ślubnej, udzielał się także w kółkach teatralnych oraz pobierał lekcje tańca i stepowania. Jako młody chłopak wykazywał umiejętności parodiowania innych. W okresie szkolnym zagrał w kilku spektaklach wystawianych przez Theatre Royal w Hankley, m.in. pierwszoplanową postać dziecięcą w Hans Christian Andersen, główną rolę Jeremy’ego w Chitty Chitty Bang Bang, dziecięcą rolę w The King and I, tytułowego bohatera w Skrzypku na dachu i „Grubaska” w The Pickwick Papers. Wcielił się także w Artfula Dodgera w produkcji Oliver!, muzycznej adaptacji powieści Charlesa Dickensa Oliver Twist wyprodukowanej przez North Staffordshire Amateur Operatic Society.
Sukces z Take That W 1990 przeszedł przesłuchania na wokalistę nowo powstałego zespołu Kick It, który następnie przemianowano na Take That. Za namową menedżera zespołu, Nigela Martina-Smitha, zaczął posługiwać się przydomkiem Robbie, mimo że nie lubił tego skrótu swojego imienia. W tym okresie nieco schudł i podszkolił umiejętności taneczne. Przez kolejne pięć lat współpracy z zespołem nagrał trzy albumy: Take That & Party (1992), Everything Changes (1993) i Nobody Else (1995), z czego pierwszy dotarł do drugiego miejsca na liście UK Albums Chart, a kolejne dwa trafiły na szczyt notowania. Z zespołem wylansował kilka przebojów, m.in. „Pray”, „Relight My Fire”, „Babe”, „Everything Changes”, „Sure”, „Back For Good” i „Never Forget”, które dotarły do pierwszego miejsca na liście UK Singles Chart. Koncertował z boysbandem po Europie i w Japonii.
W okresie największej popularności zespołu zmagał się z silnym uzależnieniem od alkoholu i narkotyków, co – przy jego niechęci do poddania się zasadom panującym w boysbandzie – wywoływało coraz częstsze konflikty i skutkowało zaniedbywaniem obowiązków przez Williamsa. Ostatecznie został wyrzucony z Take That po tym, jak w czerwcu 1995 wkroczył pod wpływem alkoholu na scenę w trakcie koncertu grupy Oasis na Glastonbury Festival. On sam zarzucał kierownikowi grupy nierówne traktowanie wokalistów i faworyzowanie Gary’ego Barlowa. Rok później zespół zakończył działalność.
Solowe początki Jeszcze w okresie występów w Take That chętnie pisał własne teksty, które jednak nie zdobywały zainteresowania ani członków zespołu, ani menedżera. Po odejściu z grupy przez kilka tygodni przechodził załamanie psychiczne, a następnie wrócił do działalności artystycznej za sprawą nowego menedżera, Kevina Kinselli. Został prezenterem gości w programie The Big Breakfast prowadzonym przez Lily Savage i wystąpił w spocie reklamowym producenta napojów 7 Up, za co miał zainkasować 100 tys. funtów. Kinsella w jego imieniu prowadził także rozmowy z wytwórnią Virgin Records w sprawie podpisania kontraktu płytowego, jednak panowie wkrótce zerwali współpracę, a nowym menedżerem Williamsa został Tom Abbott, z którym poznał się na festiwalu w Glastonbury w 1995. Zanim wygasł kontrakt artysty z RCA Records, chęć podpisania z nim umowy wyraziło pięć wytwórni: London Record, Parlophone, Mercury, Virgin i Chrysalis; ostatecznie podjął współpracę z tą ostatnią.
Solowo zadebiutował singlem „Freedom ’96”, będącym coverem piosenki George’a Michaela o tym samym tytule z 1990. Z utworem dotarł do drugiego miejsca na liście UK Singles Chart. Następnie wypuścił singiel „Old Before I Die”, nad którym pracował z Desmondem Childem. Pod koniec października 1996 zakończył współpracę z Abbottem, a w listopadzie poprowadził galę wręczenia MTV Europe Music Awards 1996.
Na przełomie 1996 i 1997 rozpoczął współpracę muzyczną z kompozytorem Guyem Chambersem, z którym wkrótce zaczął tworzyć materiał na swój pierwszy solowy album, co zajęło im dwa tygodnie. W tym czasie został prowadzącym program Top of the Pops. We wrześniu 1997 wydał album pt. Life Thru a Lens, który początkowo odnosił umiarkowany sukces na brytyjskim rynku – dwa miesiące po premierze wyprzedał się w nakładzie zaledwie 30 tys. egzemplarzy, a single „Lazy Days” i „South of the Border” trafiły na, odpowiednio: ósme i 14. miejsce na liście UK Singles Chart. 1 października na zagrał swój pierwszy solowy koncert na terenie Uniwersytetu Wschodniej Anglii w Norwich. W grudniu 1997 wystąpił w koncercie Concert of Hope zorganizowanym w hołdzie zmarłej kilka miesięcy wcześniej księżnej Dianie, a także wydał singiel „Angels”, który stał się radiowym przebojem i doprowadził do zwiększenia zainteresowania słuchaczy albumem Life Thru a Lens. Singiel do lutego 1998 sprzedał się w nakładzie ponad 600 tys. egzemplarzy i dotarł do czwartego miejsca na liście UK Singles Chart. Płyta, po 28 tygodniach przebywania na liście UK Albums Chart, dotarła na szczyt notowania i spędziła w zestawieniu 218 tygodni; rozeszła się w ponad 2 mln egzemplarzach w Wielkiej Brytanii. Czwartym singlem z płyty został utwór „Let Me Entertain You”, który dotarł do trzeciego miejsca na liście UK Singles Chart.
Williams w lutym 1998 wystąpił na gali rozdania Brit Awards 1998, na której zaśpiewał w duecie z Tomem Jonesem utwór „The Full Monthy Medley”, będący mieszanką piosenek ze ścieżki dźwiękowej do filmu Goło i wesoło. Na gali był nominowany do zdobycia nagrody Brit dla najlepszy brytyjski artysta i utwór roku („Old Before I Die”). Za album Life Thru a Lens był także nominowany do Mercury Prize. W czerwcu wystąpił w koncercie realizowanym przez Sky TV pt. Robbie Williams – Live in Your Living Room, który kilka miesięcy później wydał w formie albumu DVD o tym samym tytule. Również w czerwcu zagrał solowy koncert podczas Glastonbury Festival. Od maja do sierpnia odbywał trasę koncertową po Anglii pod hasłem Ego Has Landed Tour. W tym czasie wraz z zespołem The Orb nagrał cover piosenki zespołu Bee Gees „I Started a Joke” na potrzeby kompilacji pt. Bee Gees Tribute Album / Gotta Get a Message to You. W październiku wydał album pt. I’ve Been Expecting You, który osiągnął ogromny sukces sprzedażowy, docierając do pierwszego miejsca na liście UK Albums Chart i pokrywając się 10-krotnie platynową płytą w Wielkiej Brytanii za sprzedaż w łącznym nakładzie ponad 2,5 mln egzemplarzy. Album promował singlami: „Millennium” i „She’s the One”/„It’s Only Us”, które trafiły na szczyt listy UK Singles Chart, oraz „No Regrets” i „Strong”, które dotarły do czwartego miejsca notowania. Singiel „It’s Only Us” stał się także piosenką otwarcia w grze FIFA 2000.
W lutym 1999 odebrał trzy nagrody Brit za wygraną w kategoriach: najlepszy brytyjski artysta, brytyjski singiel roku (za „Angels”; w tej kategorii nominowany był także za „Millenium”) i brytyjski teledysk roku (za „Millenium”; był nominowany też za „Let Me Entertain You”), poza tym był nominowany do nagrody za brytyjski album roku (I’ve Been Expecting You). W kwietniu z Guyem Chambersem odebrał dwie nagrody im. Ivora Novelli za wygraną w kategoriach: autorzy piosenek roku i PRS for Music Most Performed Work. Najlepsze utwory z pierwszego i drugiego albumu umieścił na pierwszej wydanej na amerykański rynek płycie pt. The Ego Has Landed, którą wydał w maju. W ramach promocji albumu odbył trasę po USA i Kanadzie pod hasłem 1999 Tour, poza tym wystąpił w talk-show Late Show with David Letterman, a stacja MTV wyemitowała o nim godzinny reportaż – The Next Big Thing. Mimo wzmożonej kampanii promocyjnej, album dotarł zaledwie do 63. miejsca na amerykańskiej liście Billboard 200. Również w 1999 wystąpił w koncercie charytatywnym „NetAid” na Wembley Arenie, podpisał wart 2 mln funtów kontakt reklamowy z producentem napojów Pepsi i wystąpił jako gość muzyczny na gali rozdania MTV Movie Awards 1999. Za utwór „She’s the One” odebrał Brit Awards 2000 za najlepszy singiel i najlepszy teledysk. Mając wówczas na koncie 11 nagród Brit, ustanowił ówczesny rekord liczby otrzymanych statuetek.
Lata 2000–2009 Przy trzeciej płycie rozpoczął pracę nad utworami nieco bardziej rytmicznymi, nad którym współpracował z dawnymi znajomymi z zespołu Sound 5 ze Stoke-on-Trent. Mimo że część tego materiału zamieścił na wydanym w sierpniu 2000 albumie pt. Sing When You’re Winning, na płycie przeważały jednak utwory napisane przez Williamsa i Chambersa, w tym wysoko notowane na liście UK Singles Chart przeboje: „Rock DJ” (1. miejsce), „Kids” (2. miejsce), „Supreme” (4. miejsce), „Let Love Be Your Energy” (10. miejsce) i „Eternity”/„The Road to Mandalay” (1. miejsce). Duet z Kylie Minogue „Kids” pojawił się także na płycie wokalistki pt. Light Years, na którą Williams napisał z Chambersem jeszcze dwie inne piosenki: „Loveboat” i „Your Disco Needs You”. Sing When You’re Winning, podobnie jak poprzednie dwie płyty Williamsa, osiągnął duży sukces komercyjny, rozchodząc się w nakładzie ponad 2,2 mln egzemplarzy w Wielkiej Brytanii, za co uzyskał status ośmiokrotnie platynowej płyty. Od października do początku listopada 2000 odbywał angielską część trasy koncertowej The Sermon on the Mount Tour, którą kontynuował od lutego do marca 2001, grając kilkanaście koncertów w Europie. W lutym 2001 zdobył nagrodę Brit dla najlepszego wokalisty oraz za najlepszy singiel i teledysk („Rock DJ”). Nagrał z muzykami zespołu Queen cover utworu „We Are the Champions” na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Obłędny rycerz. 30 czerwca wystąpił na Roskilde Festival, a 13 września premierę miała jego książka autobiograficzna pt. Somebody Someday, którą napisał w trakcie europejskiej trasy koncertowej.