Fizyk miejski (niem. Stadtphysicus, łac. physicus ordinarius), później lekarz miejski – instytucja lekarza odpowiedzialnego za higienę miast. Instytucja ta, znana w starożytności i pełniona przez archiatrów miast, odrodziła się w XI, a stała się popularna w XV wieku.
Fizyk miejski odpowiedzialny był za nadzór epidemiologiczny, higienę komunalną, ochronę przed epidemiami i walkę z nimi, kontrolę służby zdrowia (szpitale, przytułki, apteki), opiniowanie kandydatów do zawodów medycznych, oraz w niektórych miastach leczenie ubogich i sekcje zwłok. W końcach XVI w. oraz w początkach XVII w. – zaobserwowano tworzenie kalendarzy astrologicznych z prognozą pogody od fizyków miejskich. Działali oni również jako osobiści lekarze szlachty oraz pełnili służby medyczne dla kościołów.
Instytucja w Polsce na przestrzeni wieków działała m.in. w Gdańsku czy w Krakowie. Stanowisko lekarza miejskiego pełniło wielu polskich uczonych, m.in. Jakub Barner czy Jan Jerzy Schwabe.
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia medycyny