Josef-Léon Cardijn (ur. 18 listopada 1882 w Brukseli, zm. 25 lipca 1967 w Leuven) – belgijski duchowny katolicki, kardynał, arcybiskup tytularny Tusuros, inspirator chrześcijańskich związków zawodowych, niezmordowany duszpasterz robotników. sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Kształcił się w seminarium w Mechelen oraz na uniwersytecie w Leuven. Po otrzymaniu święceń kapłańskich 22 września 1906 roku pracował jako duszpasterz w diecezji Mechelen. W czasie I wojny światowej więziony przez Niemców. Po wojnie był duszpasterzem robotników w Mechelen; w 1925 roku założył Związek Młodych Robotników Chrześcijańskich. W 1941 roku ponownie uwięziony przez Niemców. 15 lutego 1965 roku mianowany arcybiskupem tytularnym Tusuros, 21 lutego przyjął święcenia biskupie z rąk arcybiskupa mecheleńsko-brukselskiego Leo Jozef Suenensa, a dzień później został wyniesiony do godności kardynalskiej z tytułem diakona San Michele Arcangelo. Zmarł w Leuven, a pochowano go w kościele Matki Bożej z Laeken. W 2014 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. Odtąd w Kościele katolickim przysługuje mu tytuł sługi Bożego.
Przypisy
Bibliografia
Sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy. Wielka Encyklopedia Jana Pawła II, Edipresse Warszawa 2005, .
Kategoria:Belgijscy kardynałowie Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1967 Kategoria:Kardynałowie z nominacji Pawła VI Kategoria:Ludzie urodzeni w Brukseli Kategoria:Belgijscy słudzy Boży Kościoła katolickiego