thumb|Szczegółowa mapa parku Park stanowy Presque Isle – park stanowy o powierzchni 1295 ha, zlokalizowany na piaszczystym półwyspie sięgającym od Jeziora Erie do centrum miasta Erie w Pensylwanii, w okręgu Millcreek, w hrabstwie Erie w Stanach Zjednoczonych. Półwysep otacza zatokę Presque Isle wzdłuż południowej granicy parku; jego obszar zawiera 21 km dróg, 34 km ścieżek rekreacyjnych oraz 13 plaż i przystań jachtową. W parku można pływać, spacerować, jeździć na rowerze i obserwować ptaki. Organizowane są także przejażdżki łodzią.
Udokumentowana historia parku Presque Isle zaczyna się wraz z plemieniem Erie, od którego pochodzi nazwa jeziora. Forty, które znajdowały się na tamtym terenie, służyły jako bazy dla komodora Olivera Hazarda Perry’ego, który brał udział w wojnie brytyjsko-amerykańskiej w 1812. Wraz z rozpoczęciem w XIX wieku regularnej żeglugi na jeziorze, wybudowano kilka latarni morskich oraz utworzono oddział Straży Przybrzeżnej. W 1921 obszar został oficjalnie uznany za park stanowy. Od 2001 odwiedza go ponad 4 miliony turystów rocznie, co czyni go pod tym względem liderem w Pensylwanii.
Półwysep Presque Isle uformował się na morenie czołowej pod koniec ostatniego zlodowacenia i wciąż, za sprawą działania fal i wiatru, podlega zmianom. Park został podzielony na siedem specjalnych stref ekologicznych, dobrze ilustrujących sukcesję ekologiczną. W 1967 park otrzymał miano „najlepszego miejsca do obserwacji ptaków w Stanach Zjednoczonych”. Nowe centrum środowiskowe, znajdujące się przy wejściu na teren parku, pozwala dowiedzieć się więcej o samym parku oraz jego systemie ekologicznym. Obszar ten został umieszczony przez Biuro Parków Pensylwanii (Pennsylvania Bureau of Parks) na liście „Dwudziestu Parków Stanowych, które trzeba zobaczyć”.
Historia Wcześni mieszkańcy Półwysep Presque Isle utworzył się podczas ostatniej epoki lodowcowej około 11 000 lat temu. Najwcześniejsi znani mieszkańcy tego obszaru to członkowie plemienia Erie, zwanego też Eriez lub Erielhonan, reprezentującego irokeską grupę językową tubylczych Amerykanów. Słowo „Erielhonan” znaczy „Ludzie Koty” lub „Ludzie Szopy Pracze”, i od jego zniekształcenia – „Erie” – powstała nazwa samego jeziora, hrabstwa, w którym Park stanowy Presque Isle jest usytuowany, jak i najbliższego mu miasta Pensylwanii Numer ISBN odnosi się do wydania internetowego..
Stara legenda mówi, że „Wielki Duch” doprowadził członków plemienia na obszar Presque Isle, gdzie jest obfitość pożywienia, słodkiej wody oraz chłodnych wiatrów, wiejących z „krainy śniegu i lodu”, czyli z Kanady. Inna legenda głosi, iż zawędrowali oni na półwysep w poszukiwaniu „miejsca, gdzie zachodzi słońce”. Duch jeziora miał sprowadzić nad jezioro dziką burzę, aby powstrzymać członków plemienia przed odnalezieniem słońca. Aby osłonić ich od burzy, włożył do jeziora swą rękę, która pozostała tam na wieki, ochraniając przyszłe pokolenia plemienia.
Członkowie plemienia wierzyli, że ich przeznaczeniem jest życie na półwyspie. Brali udział w kilku wojnach, ostatnią z nich była wojna z pięcioma plemionami Irokezów w 1653. Po początkowych zwycięstwach nad Senekami w 1654 członkowie plemienia utracili swą największą wioskę Rique, która została zniszczona przez 1800 irokeskich wojowników. Do 1656 plemię zostało zniszczone, a jego członkowie wcieleni do plemion irokeskich (głównie do Seneków).
Forty, osadnicy i wojna w 1812 Półwysep został po raz pierwszy nazwany presque-isle (fr. dosłownie „prawie-wyspa”)Presque-isle - tak w XVII-wiecznym języku francuskim. We współczesnym języku francuskim obowiązuje forma presqu'île. Reforma z 1990 r. zaleca stosowanie dla pojęcia "wyspa" formy ile, więc jest odpowiednio presqu'ile. Presqu'ile to nazwa pospolita, oznaczająca niewielki z reguły półwysep, połączony z lądem stałym wąskim przesmykiem. Dla wielkich półwyspów, jak Półwysep Arabski czy Półwysep Pirenejski obowiązuje określenie péninsule. w latach dwudziestych XVIII wieku przez Francuzów, którzy w lecie 1753 zbudowali na tym obszarze fort Presque Isle, mający chronić półwysep. Powstały tam także dwie „placówki wojskowe”, zbudowane najprawdopodobniej z cegły – jedna na początku półwyspu, a druga na jego wschodnim krańcu. Podczas wojny brytyjskiej z Indianami i Francuzami, ci ostatni opuścili swe placówki, a w 1759 spalili fort. Jeszcze w tym samym roku Brytyjczycy zbudowali nowy fort, który w 1763 przeszedł w ręce Indian podczas Powstania Pontiaka.
thumb|left|Pomnik „Perry Monument” upamiętniający zwycięstwo Marynarki Wojennej USA nad jeziorem Erie podczas wojny w 1812 Po zwycięskiej wojnie o niepodległość, półwysep Presque Isle przeszedł z panowania brytyjskiego pod amerykańskie. Irokezi sprzedali Amerykanom tę ziemię w drugim traktacie Fortu Stanwix, zawartym w 1784. Stan Pensylwania nie nabył do niej praw aż do momentu powołania obszaru „Trójkąt Erie” 3 kwietnia 1792. Trzy lata później generał Anthony Wayne zbudował nowy, amerykański fort „Presque Isle”. 18 kwietnia tego samego roku położone blisko fortu miasto „Presqu’ Ile”, zbudowane przez Francuzów, otrzymało nową nazwę – „Erie”. Wayne zmarł 15 grudnia 1796 na terenie fortu; tam też pierwotnie został pochowany.
Hrabstwo Erie zostało utworzone poprzez wydzielenie jego terenów z Hrabstwa Allegheny 12 marca 1800. Okręg Millcreek, początkowo obejmujący swym obszarem tylko półwysep i wieś Erie, istniał już wcześniej. Sama wieś została wcielona do hrabstwa jako jego dzielnica w 1805, a prawa miejskie uzyskała w 1851.
Podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej w 1812 półwysep odegrał znaczącą rolę w zwycięskiej dla Brytyjczyków bitwie o jezioro Erie. Komodor amerykańskiej Marynarki Wojennej i dowódca floty, Oliver Hazard Perry, wykorzystał zatokę do zbudowania sześciu z dziewięciu okrętów wojennych użytych podczas bitwy; drewno wykorzystane do budowy statków pochodziło najprawdopodobniej z półwyspu. Wykorzystanie tego miejsca jako bazy wojskowej stanowiło przeszkodę dla wrogów w czasie ewentualnego ataku, ponieważ aby do niego dotrzeć, trzeba było opłynąć cały półwysep.
„Mała Zatoka” blisko wierzchołka półwyspu, gdzie schroniły się statki (znajdująca się niedaleko pomnika „Perry Monument”), została później nazwana „Zatoką Niedoli”. Nazwa ta miała obrazować cierpienia, jakie przeszli ludzie podczas zimy 1813/1814, gdy wrócili tam po bitwie o jezioro. Wielu ludzi zachorowało na ospę i poddano ich kwarantannie niedaleko zatoki. Podczas epidemii odnotowano dużo ofiar śmiertelnych. Zmarli zostali pochowani w miejscu zwanym „Cmentarnym Stawem” (Graveyard Pond).
Po bitwie o jezioro Erie w 1813 dwa największe statki komodora Perry’ego były poważnie uszkodzone, a okręt „USS Brig Lawrence” został celowo zatopiony w Zatoce Niedoli. Podniesiono go z dna w 1875, lecz rok później został spalony. Okręt „Niagara” także został początkowo naprawiony. W 1820 roku zatonął, a w 1913 podniesiono go i rozebrano na części; posłużyły one następnie do zbudowania repliki statku, która stoi do dziś w zatoce Presque Isle.
Latarnie morskie i Straż Przybrzeżna thumb|Latarnia morska „Presque Isle Light”, oddana do użytku w 1873 Półwysep Presque Isle odcina zatokę o tej samej nazwie od jeziora. Zatoka tworzy naturalną przystań i jest wykorzystywana jako marina żeglarska. W XIX wieku, gdy żegluga na jeziorze Erie stała się intensywniejsza, na półwyspie wybudowano znaki nawigacyjne. W parku znajdują się dwie główne latarnie morskie. Latarnia o nazwie Erie Harbor North Pier Light powstała w 1830, jako drewniana wieża. W 1858 z Francji dostarczono na półwysep silniejszą konstrukcję ze stali, która zastąpiła latarnię drewnianą, uszkodzoną przez szkuner. Ta ostatnia nadal znajduje się w parku, po jego wschodniej stronie; umiejscowiona jest niedaleko przesmyku łączącego zatokę z jeziorem.
Latarnia morska Presque Isle Light została wybudowana w 1872 na północy półwyspu, a do użytku oddano ją 12 lipca 1873. Jej wysokość wynosi 23 metry; obok latarni znajduje się dom z czerwonej cegły, w którym mieści się siedziba parku. Obecnie latarnia jest własnością Straży Przybrzeżnej Stanów Zjednoczonych; błyska ona białym światłem, aby ostrzec statki znajdujące się w pobliżu o piaszczystym półwyspie. Trzecia, najmniejsza latarnia, została zbudowana w 1906 przez zakład wodociągowy Erie Waterworks na półwyspie od strony zatoki. Dzisiaj stoi ona przy jednej ze stacji miejscowego tramwaju wodnego, znajdującej się na wielozadaniowym szlaku turystycznym w południowej części parku.
Służba Ratowania Życia w Stanach Zjednoczonych (United States Life-Saving Service) otworzyła stację ratownictwa wodnego na półwyspie w 1876. Jej zarządcą w latach 1877–1891, czyli do momentu swej śmierci w wyniku utonięcia, był William Clark. Jego następcą został Andrew Jansen, który piastował ten urząd do 1914. W 1915 z połączenia Służby Ratowania Życia i Morskiej Służby Patrolowej (United States Revenue Cutter Service) powstała Straż Przybrzeżna Stanów Zjednoczonych; wtedy też stacja ratownictwa wodnego na półwyspie stała się stacją Straży Przybrzeżnej nr 236, która nadal jest w użyciu. Jest ona przypisana do Dziewiątego Rejonu Straży Przybrzeżnej Stanów Zjednoczonych.
Czasy współczesne i park stanowy W 1908 w Erie zaczęto budować wodociągi, które miały dostarczyć wodę pitną na obszar miasta. Woda pochodząca z jeziora była przepompowywana do dwóch zbiorników znajdujących się na półwyspie, gdzie była oczyszczana metodą sedymentacyjną, a następnie oddzielano ją od wody znajdującej się w jeziorze. Po przejściu tego procesu woda nadawała się już do spożycia i płynęła do miasta. W 1917 w mieście powstał nowocześniejszy system uzdatniania; składał się on z kotła i silnika parowego napędzającego pompę tłoczącą; woda była pompowana z jeziora poprzez Zatokę Presque Isle do Erie. System ten działał do 1949, obecnie jest on wykorzystywany do kontroli populacji racicznicy zmiennej (Dreissena polymorpha) w parku.
thumb|left|Mała latarnia morska, znajdująca się niedaleko wodociągów Gdy władze państwowe postanowiły utworzyć na tym terenie park stanowy w maju 1921, był on chętnie odwiedzany przed turystów, gdyż było to (i nadal jest) jedyne miejsce w Pensylwanii, gdzie można surfować. Przeoczono wówczas przypisanie tego obszaru do „Komisji Przystani i Parku Stanowego w Erie” (State Park and Harbor Commission of Erie), zamiast do stanowego Departamentu Lasów i Wód. Obszar ten szybko stał się najpopularniejszym parkiem stanowym w Pensylwanii. Park Presque Isle jest wczesnym przykładem lokalizacji parku stanowego blisko miasta (taki zwyczaj upowszechnił się dopiero w latach 60. XX wieku).
Pierwsza brukowana droga na terenie parku została położona w 1924, dzisiaj znajduje się w nim 21 km dróg. Droga Stanowa 832, główna droga prowadząca do parku, jest także znana jako Peninsula Drive. Obszar ten został nazwany „Parkiem Stanowym Półwyspu” (Peninsula State Park). Pomnik „Perry Monument”, który stanął w tym miejscu w 1926 po pogrzebach ofiar epidemii ospy w tzw. Cmentarnym Stawie (Graveyard Pond), zlokalizowany jest niedaleko Zatoki Niedoli (Misery Bay).
Do 1937 w urzędowych publikacjach państwowych istniały już wzmianki odnoszące się do tego obszaru jako do „Parku stanowego Presque Isle. W tym samym roku odnotowano 1,4 miliona odwiedzających. W 1950 obszar parku został rozszerzony; powstały nowe drogi i parkingi, do budowy których użyto 3 miliony metrów sześciennych piasku, pochodzącego z półwyspu, czego rezultatem było również utworzenie przystani jachtowej. W 1957 wybudowano także trzy nowoczesne łaźnie. W tym samym roku obszar Gull Point, znajdujący się na wschodnim krańcu półwyspu, stał się obszarem przyrody chronionej.