Cerkiew św. Onufrego z Rosolina – greckokatolicka drewniana cerkiew, wzniesiona we wsi Rosolin. Przeniesiona do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku w 1961 (sektor bojkowski).
Historia Budowę cerkwi w Rosolinie zakończono według napisu na belce tęczowej (Domini 1750) oraz we wnętrzu tabernakulum 20 lipca 1750do ustalenia czy Cerkiew Postawiono Roku 1750 20 Juli odnosi się do kalendarza gregoriańskiego czy juliańskiego w miejsce wcześniejszej, wzmiankowanej już w roku 1580. Podanie głosi, że cerkiew wzniesiona została przez Onufrego Giebułtowskiego, właściciela wsi, w podzięce za jego cudowne uratowanie z wód wezbranej rzeki CzarnejMagdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 301 . Pewne niejasności z tym związane opisuje Ryszard Brykowski: w wystroju cerkwi występują herby Leliwa i Sas, ale nie Lis, którym pieczętowali się Giebułtowscy. Herbu Leliwa używała jednak matka Onufrego Giebułtowskiego, Wiktoria, z domu Karśnicka. Wedle tradycji cerkiew nie była nowa, a zakupiona została w okolicach Bandrowa i pochodzić może nawet z II połowy XVII wieku. Przemawiać za tym ma archaiczna budowa świątyni. W roku 1951 cerkiew została opuszczona, a w roku 1957 przeniesiono ją do skansenu w Sanoku.
Budowa Rosolińska cerkiew jest świątynią orientowaną, trójdzielną o konstrukcji zrębowej, zbudowaną z drewna jodłowego. Trójdzielność cerkwi z zewnątrz jest właściwie niewidoczna, w wyniku charakterystycznej budowy znajdującego się nad wszystkimi częściami dachu. Dach babińca, mający wspólną kalenicę z dachem nawy łączy się z nim, a poprzez, wspierający się na wysuniętych belkach zrębu, dach okapowy nawy również z dachem nad prezbiterium. Strome połacie dachowe stanowią nawiązanie do gotyckich tradycji małopolskiego budownictwa sakralnego. Na kalenicy znajduje się niewielka wieżyczka.
Wnętrze We wnętrzu cerkwi nigdy nie było ikonostasu. Zamiast nich znajdowały się w niej trzy ołtarze z przedstawieniami koronacji Matki Bożej, św. Jana Nepomucena i św. Mikołaja.
Wokół cerkwi Dzwonnica Przy cerkwi stała prosta, składająca się z trzech przykrytych dwuspadowym daszkiem słupów, dzwonnica parawanowa. Wiszące na niej niegdyś dzwony obecnie znajdują się w Baryczy. Do skansenu w Sanoku przeniesiona w roku 1957.
Kostnica Na przycerkiewnym cmentarzu stała również niegdyś pochodząca z XVIII wieku niewielka drewniana kostnica, o budowie zrębowej, nakryta czterospadowym gontowym dachem. Do skansenu w Sanoku kostnicę przeniesiono w roku 1962.
Cmentarz Na cmentarzu cerkiewnym nie zachowały się nagrobki.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 301-302
Linki zewnętrzne Cerkiew z Rosolina na stronie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
Kategoria:Cerkwie w Sanoku Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Onufrego