thumb|Szpital Dzieciątka Jezus na placu Wareckim ok. 1900 thumb|Kompleks szpitala na początku XX wieku thumb|Kompleks szpitala i nieistniejąca cerkiew Matki Boskiej Nieustającej Pomocy ok. 1908 Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus, wcześniej Szpital Dzieciątka Jezus – szpital znajdujący się w Warszawie, w dzielnicy Ochota, przy ul. Lindleya 4.
Kompleks szpitala jest ograniczony ulicami: Nowogrodzką, Chałubińskiego, Oczki i Koszykową.
Historia W 1732 Gabriel Piotr Baudouin, ksiądz ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy, założył przy ulicy Krakowskie Przedmieście Dom Podrzutków.
Dom został przeniesiony na plac Warecki i na mocy dekretu króla Augusta III w roku 1758 została zmieniona jego nazwa na Szpital Generalny Dzieciątka Jezus. Kompleks szpitala został wybudowany w latach 1754–1761. Był to największy szpital w mieście. Został zaprojektowany dla 1000 chorych jednak w okresie panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego ich liczba w różnych latach dochodziła do 2000. Przy szpitalu urządzono cmentarz.
W wyniku szybkiego wzrostu liczby ludności Warszawy siedziba przy pl. Wareckim okazała się zbyt ciasna i zdecydowano się na przeniesienie szpitala na teren folwarku świętokrzyskiego przy ul. Nowogrodzkiej. Nowy kompleks szpitala wzniesiono w nowoczesnym systemie pawilonowym w latach 1897−1901 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. W kompleksie budynków znalazły się m.in. kaplica katolicka i cerkiew prawosławna.
Teren przy pl. Wareckim został rozparcelowany. Wytyczono na nim nowe ulice: Moniuszki, Nowosienną (od 1916 Sienkiewicza), Boduena oraz przedłużono ul. Jasną od ul. Świętokrzyskiej do ul. Zgoda. W kolejnych latach zaczęła powstawać tam zwarta zabudowa czynszowa, a w latach 1900–1901 wzniesiono gmach Filharmonii. Zachowana dawna kaplica szpitalna stała się samodzielnym kościołem z adresem przypisanym ul. Moniuszki.
W okresie międzywojennym w wyniku rozwoju nauk medycznych w szpitalu swoją siedzibę znalazło 5 klinik uniwersyteckich i 11 oddziałów specjalistycznych.
Kompleks szpitala został uszkodzony podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939. W zbombardowanym 25 września pawilonie administracyjnym oraz III pawilonie szpitala zginęło 182 chorych i rannych oraz 25 osób personelu. We wrześniu 1939 przed budynkiem szpitala powstał wtedy prowizoryczny cmentarz; groby zaczęto usuwać na rozkaz władz niemieckich w listopadzie 1939.
W czasie okupacji niemieckiej szpital stanowił schronienie dla żołnierzy Państwa Podziemnego oraz niósł pomoc prześladowanej ludności żydowskiej. Na terenie szpitala odbywało się także tajne nauczanie studentów medycyny. W czasie powstania warszawskiego 25 sierpnia 1944 żołnierze RONA w czasie pacyfikacji Ochoty bili i mordowali pacjentów i personel szpitala. W wyniku działań wojennych szpital poniósł znaczne straty w wyposażeniu, zaopatrzeniu, w budynkach oraz personelu.
W lipcu 1945 roku szpital wznowił funkcjonowanie i jego działalność kliniczna zwiększała się o kolejne specjalizacje. Od 1975 część jego funkcji przejął nowo wybudowany Centralny Szpital Kliniczny przy ul. Banacha.
W 2009 roku kompleks szpitala został wpisany do rejestru zabytków.
Zobacz też Obelisk przy ulicy Lindleya
Przypisy
Linki zewnętrzne Strona internetowa
Kategoria:Filtry (Warszawa) Kategoria:Szpitale w Warszawie