U-134 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej.
Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni maksymalną prędkość 17 węzłów, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.
Okręt został zwodowany 17 maja 1941 roku w stoczni w Vegesack, a 26 lipca 1941 roku wcielono go do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie U-134 odbył dziewięć patroli bojowych, podczas których zatopił trzy statki o łącznej pojemności BRT. U-Boot został zatopiony bombami głębinowymi przez brytyjską fregatę 27 sierpnia 1943 roku w Zatoce Biskajskiej.
Projekt i budowa
Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał zbyt mały zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg. Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru , który uzupełniał pasywny Gruppenhorchgerät (GHG). Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC.
U-134 zamówiono 7 sierpnia 1939 roku. Został zbudowany w stoczni w Vegesack jako jeden z 52 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni. U-134 otrzymał numer stoczniowy 13 (Werk 13). Stępkę okrętu położono 6 września 1940 roku, a zwodowany został 17 maja 1941 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 4 mln 760 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne thumb|left|Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-134 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości. Podzielony był grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych: (od dziobu): I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG, II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą, III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym (mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz), IV – przedział silników spalinowych, V – przedział silników elektrycznych, VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości. Kadłub ciśnieniowy otoczony był kadłubem lekkim wykonanym z blach o grubości 4–8 mm. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton.
Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN M6V40/46 z doładowaniem o łącznej mocy 2800 KM przy 470 obr./min, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym prądu stałego BBC GG UB720/8 o łącznej mocy 560 kW (750 KM) przy 295 obr./min. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając maksymalną prędkość 17 węzłów na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym (3250 Mm przy prędkości maksymalnej) oraz 80 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą (130 Mm przy 2 węzłach). Zbiorniki mieściły 113,47 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów AFA 33 MAL 800 W i AFA 33 MAL 800 E po 62 ogniwa każda, o łącznej pojemności 9160 Ah, masie 62 tony i czasie rozładowania 20 godzin. Dopuszczalna głębokość zanurzenia okrętu wynosiła 100 metrów, a głębokość zgniecenia 250–280 metrów.
Okręt wyposażony był w pięć wyrzutni torped kalibru 533 mm (cztery na dziobie i jedną rufową), z łącznym zapasem 14 torped (wymiennie okręt mógł przenosić 26 min typu TMA lub 39 min typu TMB). Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm SK C/35 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 220–250 naboi oraz pojedyncze działko przeciwlotnicze kalibru 20 mm C/38 L/65. Jednostka wyposażona też była w pasywny sonar GHG i aktywny , a do obserwacji służyły dwa peryskopy Zeissa: bojowy i nocny.
Załoga okrętu składała się z czterech oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy.
Służba U-134 został wcielony do służby w Kriegsmarine 26 lipca 1941 roku. Dowództwo okrętu objął kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) , dowodzący wcześniej U-19. U-Boot otrzymał numer poczty polowej M 45 658. Do 31 października 1941 roku załoga jednostki przechodziła szkolenie w składzie , operując z Kilonii.
Pierwszy rejs bojowy 1 listopada 1941 roku okręt został przyporządkowany . 1 grudnia U-134 wyszedł z Kilonii, udając się na swój pierwszy wojenny patrol na Morze Norweskie i Morze Barentsa. 9 grudnia o godzinie 21:04 w pobliżu północnego wybrzeża Norwegii U-Boot wystrzelił dwie torpedy w kierunku płynących w konwoju statków, trafiając w śródokręcie drugiego statku z lewej kolumny. Celem okazał się zbudowany w 1936 roku niemiecki parowiec „Steinbek” o pojemności 2185 BRT, płynący pod balastem z Kirkenes do Tromsø, który zatonął na pozycji , a z jego załogi uratowanych zostało 12 osób. Oberkommando der Marine doszło do wniosku, że dowódca U-Boota popełnił niezrozumiały błąd, sądząc, że wrogi konwój płynie kursem na zachód tak blisko wybrzeża Norwegii, pozostającego pod niemiecką kontrolą; odmiennego zdania było , które uznało, że kpt. mar. Schendel nie został poinformowany o godzinach wypłynięcia ani o pozycjach niemieckich jednostek w tym rejonie i tłumaczyło incydent brakiem doświadczenia uczestniczącej w dziewiczym rejsie bojowym załogi. 12 grudnia U-134 dopłynął do bazy w Kirkenes, spędzając w morzu 12 dni.
Drugi rejs bojowy 24 grudnia okręt wyszedł z Kirkenes na drugi patrol, udając się na wody Oceanu Arktycznego. Od 25 grudnia 1941 roku do 19 stycznia 1942 roku okręt wchodził w skład wilczego stada „Ulan”. 2 stycznia w odległości 20 Mm na południe od Wyspy Niedźwiedziej U-Boot wystrzelił o godzinie 6:22 torpedę G7e w kierunku marudera z konwoju PQ-7A, zbudowanego w 1924 roku brytyjskiego parowca „Waziristan” o pojemności 5135 BRT, a następnie o 6:39 kolejną, nie uzyskując trafień. Dopiero trzecia wystrzelona o 6:48 była celna i przewożący na trasie Nowy Jork – Sydney – Reykjavík – Murmańsk 3700 ton zaopatrzenia wojennego statek (w tym 1000 ton miedzi i 410 ciężarówek marki Ford) zatonął na pozycji . W wyniku ataku zginęła cała, licząca 47 osób załoga brytyjskiej jednostki (kapitan, 36 marynarzy i 10 artylerzystów). 20 stycznia po 28 dniach spędzonych w morzu U-134 powrócił do Kirkenes.
Trzeci rejs bojowy 1 lutego U-Boot wyszedł z Kirkenes na swój trzeci wojenny patrol, kierując się na wody Morza Barentsa. Od 4 do 16 lutego okręt wchodził w skład wilczego stada . Po trwającym 22 doby bezowocnym rejsie U-134 dopłynął 22 lutego do bazy w Kirkenes.
Czwarty rejs bojowy 1 marca U-134 wyszedł z Kirkenes, wykonując rozkaz nakazujący powrót jednostki do Niemiec. Po 15-dniowym rejsie prowadzącym wzdłuż zachodniego wybrzeża Norwegii okręt dotarł 15 marca do Kilonii.
Piąty rejs bojowy 19 maja U-Boot wyszedł z Kilonii na swój piąty patrol, udając się najpierw do Kristiansand, a stamtąd 21 maja udał się w dalszą drogę na wody Atlantyku. Nie zanotowawszy kontaktu z nieprzyjacielem, 1 czerwca U-134 dopłynął do bazy w La Pallice, po 14 dniach spędzonych w morzu.
Szósty rejs bojowy 11 czerwca okręt wyszedł z La Pallice na szósty patrol, kierując się pod wschodnie wybrzeże USA i wody Morza Karaibskiego. Od 12 do 17 czerwca U-Boot operował w wilczym stadzie . 5 lipca u wybrzeży Florydy U-134 napotkał neutralny szwedzki statek „Venezia”, a po uzyskaniu z BdU pozwolenia na atak wystrzelił w jego kierunku dwie torpedy, nie uzyskując trafienia. 27 lipca w Kanale Starobahamskim okręt wykrył konwój, jednak chroniące go samoloty nie pozwoliły na atak. 3 sierpnia w cieśninie U-Boot przeprowadził atak na amerykański niszczyciel i zgłosił jego zatopienie, jednak nie zostało ono potwierdzone. Po bezowocnym rejsie jednostka dotarła do La Pallice 1 września, spędzając w morzu 83 doby.
Siódmy rejs bojowy 15 października U-134 wyszedł z La Pallice na swój siódmy wojenny patrol, udając się na wody środkowego Atlantyku. Między 20 października a 2 listopada jednostka wchodziła w skład stada . 14 listopada o godzinie 11:37 załoga okrętu podwodnego dostrzegła płynący samotnie statek, znajdujący się na pozycji, gdzie U-Booty obowiązywał zakaz atakowania żeglugi, jednak dowódca uzyskał drogą radiową z BdU pozwolenie na atak i 16:58 trafił parowiec dwiema torpedami. Zaatakowaną jednostką okazał się zbudowany w 1914 roku panamski frachtowiec „Scapa Flow” o pojemności 4827 BRT, przewożący 4500 ton rudy manganu, 1500 ton lateksu w beczkach i 500 ton gumy w belach na trasie Takoradi – Afryka Zachodnia – Freetown – Trynidad – Saint Thomas – Filadelfia. Statek zatonął po minucie od trafienia na przybliżonej pozycji , a w wyniku ataku bezpośrednio na pokładzie zginęło 32 załogantów (kapitan Samuel Newbold Mace, 25 marynarzy i sześciu artylerzystów); 28 pozostałych opuściło „Scapa Flow” w jednej łodzi ratunkowej i kilku tratwach. Po 45 minutach U-134 wynurzył się i przekazał rozbitkom pakiet bandaży, po czym oddalił się z miejsca ataku; z wyjątkiem jednego z artylerzystów, który zmarł i został pochowany w morzu, reszta została uratowana 1 grudnia przez brytyjską korwetę i dostarczona do Freetown. W nocy z 8 na 9 stycznia 1943 roku okręt został uszkodzony bombami głębinowymi podczas ataku na konwój TM-1. 15 stycznia jeden z członków załogi popełnił samobójstwo. 19 stycznia okręt powrócił do bazy w La Pallice po 97 dniach spędzonych w morzu. Było to wyrównanie wcześniejszego rekordu długości patrolu okrętu podwodnego typu VII, należącego do U-552.
Ósmy rejs bojowy 3 lutego nowym dowódcą okrętu został mianowany por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) , dowodzący uprzednio U-634. 6 marca U-Boot wyszedł z La Pallice na ósmy patrol, kierując się na wody północnego Atlantyku. Od 11 do 20 marca okręt wchodził w skład stada „Stürmer”, między 21 a 30 marca operował w stadzie „Seeteufel”, a w dniach 15–22 kwietnia należał do stada „Meise”. 22 kwietnia, kiedy U-134 znajdował się na pozycji , w wyniku ataku lotniczego na okręcie doszło do uszkodzenia siłowni, w wyniku czego zmuszony został do powrotu do bazy, osiągając La Pallice 2 maja, po rejsie trwającym 58 dni.
Dziewiąty rejs bojowy 10 czerwca U-Boot wyszedł z La Pallice na swój dziewiąty wojenny patrol, udając się pod wybrzeże Florydy. 1 lipca dowodzący okrętem por. mar. Hans-Günther Brosin otrzymał awans na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant). 8 lipca na pozycji U-134 stał się celem ataku operującego z Bermudów amerykańskiego samolotu patrolowego z eskadry , pilotowanego przez Johna T. Hitchcocka, który zrzucił na okręt od sześciu do ośmiu bomb głębinowych, nie wyrządzając szkód.
Pojedynek ze sterowcem K-74