Rocco Siffredi (ur. 4 maja 1964 w Ortonie) – włoski aktor, reżyser, scenarzysta i producent filmów pornograficznych.
Znany również jako „włoski ogier”. Nazywany „ojcem chrzestnym ostrego seksu”. Karierę zawodową rozpoczął w 1987 roku, gdy miał 23 lata. Stał się tak samo popularny we Włoszech jak Ron Jeremy w Stanach Zjednoczonych. W 2002 został umieszczony na dziesiątym miejscu na liście 50. największych gwiazd branży porno wszech czasów przez periodyk „Adult Video News”.
Swój pseudonim artystyczny przyjął od nazwiska kinowego bohatera – Rocha Siffrediego, którego grał Alain Delon w dramacie kryminalnym Borsalino (1970).
Wczesne lata życia Urodził się w skromnej rodzinie rzymskokatolickiej jako piąte z sześciorga dzieci Carmeli (zm. 15 marca 1991 na marskość wątroby spowodowaną niezdiagnozowanym i nieleczonym zapaleniem wątroby od czasu II wojny światowej), gospodyni domowej, i Gennaro Tano (ur. 1924, zm. 15 lipca 2012), pracownika robót publicznych w mieście. Jego dziadek był hodowcą byków rozpłodowych. Miał czterech braci – Claudio, Giorgio, Armando i Antonio – oraz siostrę Mirellę. W 1971 jego starszy brat Claudio zmarł w wieku 12 lat, przyczyną śmierci był atak padaczki. Rocco był ministrantem w miejscowej parafii rzymskokatolickiej pod wezwaniem św. Józefa. Jego matka chciała, by został księdzem. W szkole był nieśmiały, ale nie zamknięty w sobie. Przez pięć lat uczęszczał do technikum elektronicznego. Stracił dziewictwo w wieku 13 lat z 25–latką. W okresie dojrzewania był czytelnikiem „Supersex”, powieści fotograficznej, w której jego idol, Gabriel Pontello, grał kosmitę, który uprawia seks z Ziemianami. Miał tylko jedno wydanie magazynu; znalazł go leżącego na ulicy, ukrył w piwnicy i oglądał każdego popołudnia, kiedy wracał ze szkoły. W wieku 16 lat w tygodniu uczył się, a w weekendy sprzątał miejską plażę, a to, co zarobił, oddawał matce; dołączył do załogi statku, na którym zajmował się wszystkim, od pracy na pokładzie po gotowanie.
Mając 17 lat wyjechał do Paryża, do swojego starszego brata Armando Edoardo. Tam zgłosił się do marynarki handlowej. Był kelnerem w pizzerii Pizza Pino na Polach Elizejskich, a następnie pomagał swojemu bratu w pracy w sieci restauracji Casa Nostra, naprzeciwko Wieży Eiffla. Dorabiał również w dyskotekach i domach publicznych. W wieku dwudziestu lat przeżył poważny wypadek na rowerze. Stał się stałym bywalcem paryskiego klubu 106 dla swingersów, gdzie wśród gości rozpoznał aktorów takich jak Gérard Depardieu i Michel Blanc.
Kariera Początki kariery W 1985 w klubie Les Chandelles poznał aktora, reżysera, producenta porno Leonardo Codazzo. Wkrótce został przedstawiony producentowi Markowi Dorcelowi i reżyserowi Michelowi Ricaudowi, którzy obsadzili go w roli Franka w filmie Vidéo Marc Dorcel (VMD) Uwaga dziewczyny... (Attention fillettes..., 1987), w którym uprawiał seks analny. W Pięknej miłości (Belle d’Amour, 1989) wystąpił jako Maxim, klient burdelu. Gabriel Pontello zaangażował go do roli fotografa w filmie dla dorosłych Vidéo Marc Dorcel Urzekające modelki (Mannequins Envoutants/Piege A filles/Snatch Shots, 1989) u boku Christopha Clarka.
Przez jakiś czas mieszkał w Margate ze swoją partnerką Tiną Louise Germaine, brytyjską modelką. Porzucił wówczas branżę porno i przeniósł się do Londynu, gdzie rozpoczął karierę jako model, pracując dla agencji Garwin. Pod koniec romansu z Tiną powrócił do biznesu po dwóch latach z pomocą aktorki porno Teresy Orlowski.
Jego pierwszym włoskim filmem była Fantastica Moana (1987) w reżyserii Riccardo Schicchi z Moaną Pozzi, Christophem Clarkiem i Gabrielem Pontello. Wyróżniał się wśród innych odtwórców ról erotycznych wielkością penisa (w stanie wzwodu ok. 24 cm długości i 6 cm grubości). Intensywność jego scen w filmach, jego atletyczna budowa ciała, a także jego seksualne praktyki sprawiły, że Rocco zyskał międzynarodowe uznanie w opinii publicznej, szczególnie we Włoszech.
Siffredi zaczął występować zarówno w pornografii opartej na fabule, jak i w stylu gonzo, ze stylami seksu od zwykłego do ekstremalnego. Występy Siffrediego obejmujące seks analny, anilingus, facesitting, ass to mouth a także ostry seks oraz jego psychologiczna intensywność i atletyzm przyniosły mu uznanie i ostatecznie kult.
W 1993 zadebiutował jako reżyser i producent z własną firmą produkcyjną Rocco Siffredi Produzioni. W 1995 zdobył nagrodę Hot d’or dla najlepszego nowego reżysera.
Kariera w Stanach Zjednoczonych W 1990 przeniósł się do Los Angeles. Jego przyjaciel z dzieciństwa, Marco Pe, zapoznał go z reżyserem Johnem Leslie, który wyznaczył go do roli Michaela w Klątwie kobiety-kota (Curse of the Cat Woman, 1991), a następnie do roli Reynaldo w dramacie fantasy Kameleony (Chameleons, 1992). W Przygodach Mikki Finn (The Adventures of Mikki Finn, 1991) pojawił się jako włoska gwiazdor rocka.
W 1991 w Las Vegas otrzymał swoją pierwszą nagrodę AVN Award w kategorii „Najlepsza scena seksu grupowego – wideo” w Evil Angel Productions Buttman’s Ultimate Workout (1990) w reż. Johna Stagliano, który zaangażował go do roli Dario w Tańcu twarzy (Face Dance, 1992), uhonorowanej AVN Award w kategorii „Najlepszy film” i XRCO Hall of Fame.
W 2000 zdobył nominację do AVN Award w kategorii „Wykonawca roku”„Adult Video News”, Gene Ross, Double Feature!, Dark Garden and Seven Deadly Sins Take Top Honors At 17th Annual AVN Awards, Nr 3 (16)/marzec 2000, s. 38–96. Za rolę Narciso Nunzio w dramacie fantasy Vivid Cesarz (Emperor, 2006) w reż. Paula Thomasa był nominowany do AVN Award w kategorii „Najlepszy aktor filmu pełnometrażowego” i XRCO Award w kategorii „Najlepszy aktor”.
W maju i czerwcu 2017 zdobył największą popularność w Nowym Jorku. Zwyciężył w rankingu Adult Entertainment Broadcast Network „gwiazdorów porno lata 2019”. 15 stycznia 2021 został nagrodzony podczas ceremonii wręczenia Xbiz Awards 2021 w Los Angeles za „Najlepszą scenę seksu”, którą zagrał wraz z amerykańską aktorką Jane Wilde w filmie fabularnym Rocco’s Back to America for More Adventures (2020), a 23 stycznia 2021 zdobył AVN Award w kategorii „Najlepsza scena seksu analnego” w Rocco’s Back to America for More Adventures (2020) z Jane Wilde i „Wykonawca zagraniczny roku”.
W 2019 otrzymał dziewięć nominacji do AVN Award, w tym dwie w kategorii „Najlepsza scena seksu grupowego w zagranicznej produkcji” w Teens vs. MILFs 7 (2018) z Kirą Thorn, Juanem Lucho i Isabellą Lui oraz Rocco: Sex Analyst 3 (2018) z Canelą Skin i Megan Inky, a także „Zagraniczny wykonawca roku”, „Zagraniczny reżyser roku”, „Najlepszy film typu dorosła kobieta/młoda dziewczyna” – I Teens vs MILFs 8 (2018), „Najlepsza scena seksu analnego” w I Am Angela (2018) z Angelą White, „Najlepsza orgia/film gang bang” w Rocco Siffredi Hard Academy 3 (2018), „Najlepsza kontynuowana seria” – Rocco’s Intimate Castings (2018) oraz „Najlepszy zagraniczny film pełnometrażowy/Antologia filmowa” – Rocco’s Abbondanza 6 (2018). W kwietniu 2018 został opisany na łamach magazynu „Cosmopolitan”. i zwyciężył w rankingu Top 10 najpopularniejszych i najlepszych gwiazdorów porno 2019 przeprowadzonym przez portal RedBled.com.
Rozwój kariery w Europie Najważniejsze europejskie firmy produkcyjne zaoferowały mu role w produkcjach wysokobudżetowych. W Rzymie Alessandro Perrella zaangażował go do Dzikiej atrakcji (Wild Attraction, 1992), gdzie jako włoski malarz romansował z żoną amerykańskiego dyrygenta. Wystąpił jako Rocco Legros w filmie Alexa Renzy Gran Prix Australia (1992). We włoskim dreszczowcu erotycznym Silvio Bandinellego Bassi istinti (1992), nawiązującym do kultowego filmu Paula Verhoevena Nagi instynkt, pojawił się jako Roberto Onorati. Jako reżyser rozpoczął pracę od włoskiej produkcji Prawdziwe opowieści Rocco (Rocco e le storie vere, 1993).
Niemiecki reżyser Walter Molitor (Moli) wybrał go jako tytułowego protagonistę do Dr Rocco Mr. Sodo (Das Monster & die Schönen, 1992), parodii powieści Roberta Louisa Stevensona Doktor Jekyll i pan Hyde, jako doktora Henry’ego w pastiszu baśni Piękna i Bestia – Das Monster & die Schönen (1992) i tytułowego Doriana Graya w Lustrze pożądania (Spiegel der Lüste, 1992) i Erotic Dorian Gray (Bidnis der Leidenschaft, 1998), zainspirowanym powieścią Oscara Wilde’a Portret Doriana Graya. Był także Giacomo Casanovą w serii filmów Freda J. Lincolna Casanova (1993−1994).
W wysokobudżetowych filmach kostiumowych porno z fabułą Joego D’Amato zagrał Tarzana w Tarzan-X: Shame of Jane (1994), markiza de Sade w Marquis de Sade (1994), Marca Polo w Marco Polo: La storia mai raccontata (1994), torreadora Antonia Guerrero w Torero (1996), Rocky’ego w Bokser (Rocco – The Italian Stallion, 1997) i Rocco e i mercenari (1999), Dutcha Fergusona w porno westernie Calamity Jane (1998) oraz kowboja Rocky’ego w dwuczęściowym westernie porno Bandyci (Rocco e i magnifici 7, 1998; Rocco e i mercenari, 1999) na motywach Siedmiu wspaniałych. U czeskiej reżyserki Ivany Mattei został obsadzony w filmie kostiumowym fantasy Bohem Production Nieśmiertelna (The Immortal, 2000), którego akcja toczy się w XVIII wieku.
Realizował serie filmów w stylu gonzo Animal Trainer, Rocco's True Anal Stories, Rocco’s Dirty Dreams, Rocco Initiations i Puppet Master na Węgrzech (Budapeszt stał się siedzibą firmy Rocco Siffredi Produzioni), Pradze, Madrycie, Barcelonie, Ibizie, Paryżu, Londynie, Montrealu, Rosji, Włoszech, Brazylii, Los Angeles, Kenii, Australii i Filipinach oraz różnych wschodnioeuropejskich krajach, w tym w Polsce – Rocco Invades Poland (2000) ze scenami sadomasochistycznymi, takimi jak uległość, głębokie gardło, rimming, plucie i bicie.
Od 9 do 12 września 2018 w Berlinie był gospodarzem gali pierwszej edycji nagród Xbiz Europa. W lutym i marcu 2019 jego autorskie produkcje były najchętniej oglądane wśród filmów porno w Wielkiej Brytanii.
Obecność w kulturze masowej Był na okładce magazynu „Playgirl” – amerykańskiej edycji w grudniu 1990 i niemieckiej edycji w marcu 1991. W 1999 pozował nago do francuskiej reklamy gry wideo TrickStyle, wydanej na konsolę Sega Dreamcast.
Catherine Breillat powierzyła mu rolę Paolo, którego główna bohaterka poznaje w barze w kontrowersyjnym dramacie erotycznym Romans X (Romance X, 1999), a także wziął udział w jej kontrowersyjnym dramacie Anatomia piekła (Anatomie de l’enfer/Anatomy of Hell, 2004). Zagrał postać Antochta we włoskim dreszczowcu Marii Martinelli Miłość ekstremalna (Amore Estremo, 2001).
thumb|200px|Rocco Siffredi wraz z żoną Rosą Caracciolo (2011)
Jego pasją stał się motocross, co ujawnił w produkcji Rocco: Super Moto Hard (2002). W kwietniu 2004 trafił na okładkę francuskiego magazynu „Têtu”. We wrześniu 2006 ukazała się autobiografia pt. Io, Rocco (wyd. Mondatori). Znalazł się też w obsadzie komedii włoskiej Wesele w Paryżu (Matrimonio a Parigi, 2011) jako François. Pracował jako statysta w serialach telewizyjnych, w tym I Cesaroni 5 (2012).
W Castiglione delle Stiviere reklamował chipsy “Amica Chips” (2006) z Ornellą Muti (2014). W maju 2007 w salonie Pitti Uomo we Florencji zaprezentował swoją kolekcję ubrań pt. „Rocco”. Była to linia dżinsów, t-shirtów i ubrań na chwile relaksu. Współpracował z kontrowersyjnym fotografem Terrym Richardsonem, a jego zdjęcia ukazały się w książce Purple Sexe #9 (wyd. Purple Institute, Paryż 2008).
14 lutego 2013 był honorowym gościem koncertu „Campioni – Sanremo Story” 63. edycji Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, uczestnicząc w występach gościnnych grupy Elio e le Storie Tese z piosenką „Un bacio piccolissimo”. 20 kwietnia 2013 został mianowany „Honorowym Ambasadorem Wenus” przez zrzeszenie studenckie Goliardia Excelsa Neptuni Balla. W listopadzie 2013 prowadził program Cielo Ci pensa Rocco. Podczas Mistrzostw świata w piłce nożnej 2014 nakręcił reklamę prezerwatyw.