thumb|Radio CB Onwa MK-2 z miernikiem SWR Współczynnik fali stojącej, WFS () – bezwymiarowy parametr będący miarą dopasowania impedancji obciążeń do impedancji charakterystycznej linii przesyłowej lub falowodu. Niedopasowanie impedancji powoduje odbicie części fali od końca linii, odbita fala biegnąca w linii w kierunku przeciwnym do fali nadawanej tworzy w linii przesyłowej falę stojącą.
Współczynnik fali stojącej określa się jako stosunek amplitudy maksymalnej (w strzałce fali stojącej) do amplitudy minimalnej (w węźle fali stojącej) w linii zasilającej odbiornik. W linii przesyłającej falę elektromagnetyczną mierzoną wielkością jest napięcie elektryczne.
Maksymalna amplituda fali w linii jest równa sumie amplitudy fali nadawanej i odbitej, a w węźle różnicy tych amplitud. Określając amplitudę fali odbitej przez współczynnik odbicia i jego zależność od impedancji. Uwzględniając, że moc fali jest proporcjonalna do kwadratu jej amplitudy:
gdzie: – amplituda i moc fali padającej, – amplituda i moc fali odbitej. – współczynnik odbicia
WFS (SWR) może przyjmować wartość od 1 do ∞.
WFS = 1, gdy amplituda fali odbitej jest równa 0, a cała moc ze źródła jest dostarczana do odbiornika. Przy idealnym dopasowaniu impedancja obciążenia = impedancji linii, zachodzi dopasowanie.
WFS > 1, gdy obciążenie jest niedopasowane do linii i powstaje tzw. fala odbita, która powraca do nadajnika. W skrajnych przypadkach duży WFS może spowodować uszkodzenie linii transmisyjnej albo nawet nadajnika.
Do pomiaru WFS stosuje się pasywne urządzenia zwane reflektometrami.
Przypisy
Kategoria:Anteny Kategoria:Radiotechnika Kategoria:Liczby podobieństwa