Na terenie Unii Europejskiej 24 języki mają status języka oficjalnego.
Oficjalne języki Unii Europejskiej Według liczby użytkowników: Język Liczba ludności UE posługująca się językiem jako język ojczysty jako język obcy razem angielski 1% 34% 35% niemiecki 18% 15% 33% francuski 19% 12% 31% włoski 13% 2% 15% hiszpański 9% 6% 15% polski 8% 1% 9% niderlandzki 5% 1% 6% szwedzki 2% 1% 3% grecki 3% 1% 4% rumuński ?% ?% ?% czeski 2% 1% 3% portugalski 2% 1% 3% bułgarski ?% ?% ?% węgierski 2% 1% 2% duński 1% 1% 2% słowacki 1% 1% 2% fiński 1% 1% 1% litewski ?% ?% ?% łotewski ?% ?% ?% estoński ?% 0% ?% słoweński ?% ?% ?% irlandzki ?% ?% ?% maltański ?% ?% ?% chorwacki ?% ?% ?%
Znajomość języków w krajach Unii Europejskiej
Źródło: Komisja Europejska
Najpopularniejszym językiem obcym, jakiego uczą się Europejczycy jest język angielski, język francuski, język niemiecki, język hiszpański. W Danii 100% uczniów uczy się angielskiego, w Holandii 60% posługuje się obok angielskiego niemieckim. We Francji i Włoszech ponad 60% dzieci, młodzieży i studentów uczy się w szkołach języka hiszpańskiego. W krajach łacińskich, takich jak Hiszpania, Włochy, Portugalia, ludzie wykształceni znają często bardzo dobrze język francuski. W Niemczech największą popularnością cieszą się angielski, francuski i łacina.
W najlepiej rozwiniętych krajach Unii Europejskiej od jakiegoś czasu stają się coraz popularniejsze w szkołach zwykłych i prywatnych takie języki jak: język hiszpański, język rosyjski i języki azjatyckie, takie jak język japoński i chiński, gdyż Japonia i Chiny są ważnymi partnerami handlowymi Europejczyków.
Kwestia wprowadzenia dodatkowych języków Mieszkańcy Katalonii i Kraju Basków chcieliby, aby status języków oficjalnych Unii Europejskiej uzyskały także język kataloński i język baskijski. Tymczasem brak postanowień co do języka luksemburskiego, który w Luksemburgu jest językiem potocznym, a gazety wydawane są w języku niemieckim i języku francuskim. Statusu języka Unii Europejskiej nie posiada również rosyjski, który jest językiem bardzo licznej mniejszości rosyjskiej w Estonii i na Łotwie. Rządy tych krajów najprawdopodobniej nie będą się ubiegać o taki status, gdyż w czasach ZSRR mieszkańcy republik nadbałtyckich poddawani byli rusyfikacji. W Estonii Rosjanie nie mają prawa do dwujęzycznych tablic informacyjnych, zaś na Łotwie w szkołach rosyjskich zajęcia przez pierwszych 11 lat nauki są prowadzone w języku rosyjskim, później bilingwalnie (w proporcjach 60/40%) a na studiach wyższych już tylko w języku łotewskim.
We Francji zarejestrował się ruch polityczny EDE (pol. Europa demokracja esperanto), który w programie wyborczym zawarł wprowadzenie esperanto do nauczania w szkołach jako pierwszego języka obcego i jako roboczego języka Unii Europejskiej. Nie uzyskał on jednak w żadnym regionie poparcia wyższego niż 0,5% w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Podobny ruch powstał również w Niemczech.
Przykłady języków autochtonicznych UE niebędących jej językami urzędowymi: waloński luksemburski kataloński kaszubski galicyjski baskijski lapoński fryzyjski sardyński liguryjski języki regionalne we Francji: szampański, prowansalski, alzacki, bretoński języki regionalne w Niemczech: plattdeutsch, dolnołużycki, górnołużycki rosyjski cygański (romski) retoromański
Zobacz też Europejskie biuro do spraw języków rzadziej używanych Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej języki w Europie języki indoeuropejskie języki ugrofińskie
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Komisja Europejska w sprawie wielojęzyczności
Kategoria:Symbolika Unii Europejskiej