Wiktor Trościanko ps. Wiktor, Olgierd (ur. 24 października 1911 w Wilnie, zm. 26 listopada 1983 w Dénii) – polski dziennikarz i pisarz.
Biografia Absolwent Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie (1930), a następnie Wydziału Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Stefana Batorego (1934). W trakcie studiów należał między innymi do Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich, gdzie jego kolegami byli Czesław Miłosz i Paweł JasienicaA. Srebrakowski, Wileńscy „Włóczędzy”, Wrocław 1997; W. Szełkowski, Klub Włóczęgów Wileńskich, Wilno 1999.. Jeszcze jako student podjął współpracę z rozgłośnią wileńską Polskiego Radia, w której od 1931 prowadził audycję dla studentów Kwadrans akademicki. Po ukończeniu studiów został stałym pracownikiem Polskiego Radia. Opracowywał m.in. słuchowiska literackie oraz szopki radiowe. W 1937 przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej.
W okresie okupacji hitlerowskiej działał w Stronnictwie Narodowym i Narodowej Organizacji Wojskowej. Był pracownikiem referatu reportażowego Sekcji Polskiego Radia Delegatury Rządu na KrajWaldemar Grabowski, Polska Tajna Administracja Cywilna 1940–1945, Warszawa 2003, s. 230.. Był redaktorem naczelnym organu NOW „Walki”. Jako żołnierz Batalionu „Gustaw” brał udział w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania został więźniem obozów jenieckich, m.in. oflagu II D Gross Born (Borne Sulinowo-Kłomino) i stalagu X B w Sandbostel.
Po II wojnie światowej zdecydował się na emigrację do Londynu, gdzie publikował swoje artykuły w „Myśli Polskiej”, „Orle Białym” i in. W 1952 został publicystą radiowym w Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, gdzie prowadził audycję Odwrotna strona medalu, w której polemizował z komunistyczną propagandą. Podpisał list pisarzy polskich na Obczyźnie, solidaryzujących się z sygnatariuszami protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)„Kultura” 1976/03/342 Paryż 1976, s. 34.. Był przeciwnikiem linii politycznej i redakcyjnej Jana Nowaka-Jeziorańskiego oraz Jadwigi Mieczkowskiej, czemu dał wyraz m.in. w rozmowach przeprowadzanych w Monachium z oficerami Wojskowej Służby Wewnętrznej PRL.
Ostatnie lata życia mieszkał w Hiszpanii. Zmarł w miejscowości Dénia 26 listopada 1983.
Wydane książki Przeciw wiatrom (zbiór wierszy), 1956 Nike i skarabeusz (zbiór reportaży), 1965 Trylogia powieściowa: Wiek męski (1971), Wiek klęski (1971), Nareszcie lata pokoju (1976)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Fotografia w zbiorach nac.gov.pl
Kategoria:Absolwenci Państwowego Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Członkowie Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich Kategoria:Członkowie Delegatury Rządu na Kraj Kategoria:Członkowie konspiracyjnego Stronnictwa Narodowego Kategoria:Jeńcy Oflagu II D Gross-Born Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (powstanie warszawskie) Kategoria:Jeńcy Stalagu X B Sandbostel Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Ludzie Polskiego Radia Kategoria:Oficerowie Narodowej Organizacji Wojskowej Kategoria:Pisarze związani z Londynem Kategoria:Pisarze związani z Warszawą Kategoria:Pisarze związani z Wilnem Kategoria:Polacy w Hiszpanii Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego Kategoria:Polscy dziennikarze emigracyjni Kategoria:Polscy pisarze emigracyjni Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polska emigracja polityczna w Wielkiej Brytanii 1939–1989 Kategoria:Pracownicy sekcji polskiej Radia Wolna Europa Kategoria:Sygnatariusze listu pisarzy emigracyjnych popierającego protesty przeciwko zmianom w konstytucji PRL 1975/1976 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1983