thumb|360px|Pierwsze takty Allegra I Koncert fortepianowy F-dur (KV 37) – koncert na instrument solowy i orkiestrę kameralną skomponowany przez Wolfganga Amadeusa Mozarta wspólnie ze jego ojcem Leopoldem na podstawie utworów Hermanna Raupacha i Leontzia Honauera. Powstał w kwietniu 1767 w Salzburgu.
Historia thumb|240px|Autograf pierwszych taktów Allegra W latach 1763–1764 Mozart przebywał w Paryżu, gdzie działali niemieccy kompozytorzy – Hermann Raupach, Leontzi Honauer, Johann Gottfried Eckard oraz Johann Schobert. W 1767 Mozart skomponował cztery koncerty na podstawie ich sonat (pasticcio). Pochodzenie materiału muzycznego wykorzystanego w utworze ustalili Téodor de Wyzewa i Georges de Saint-Foix.
Budowa
Koncert skomponowany został na instrument klawiszowy, 2 oboje, 2 rogi i sekcję smyczkową. Instrument solowy, którego partia nie została zmieniona w stosunku do pierwowzorów, mógł realizować partię basso continuo we fragmentach tutti, co było praktyką stosowaną przez Mozarta co najmniej do XIII Koncert fortepianowy C-dur (KV 415).
Utwór składa się z trzech części: Allegro – tonacja F-dur; metrum 4/4; proweniencja: sonata skrzypcowa op. 1 nr 5 Raupacha (ok. 1762) Andante – tonacja c-moll; metrum 3/4; proweniencja: Schobert, być może Mozart Rondo – tonacja F-dur; metrum 4/4; proweniencja: cz. 1 sonaty klawesynowej op. 2 nr 3 Honauera (1764)
Powtórzenie w pierwszej części wzorowane było na twórczości Georga Christopha Wagenseila. Mozart wykorzysta tę wczesnosonatową zasadę budowy w swoich pierwszych czterech koncertach na instrumenty klawiszowe.
Przypisy
Linki zewnętrzne
37