Władimir Miłczow Brejczew (bułg. Владимир Милчов Брейчев; ur. 16 grudnia 1958 w Samokowie) – bułgarski skoczek narciarski, reprezentant Bułgarii w latach 1973–1992, rekordzista skoczni K-90 w Borowcu.
Brejczew zadebiutował w Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 1977/1978. Dwa lata później w Oberstdorfie zadebiutował w zawodach Pucharu Świata, zajmując 102. miejsce wśród 105 zawodników. Pierwsze punkty do klasyfikacji Pucharu Świata zdobył 14 stycznia 1984 na dużej skoczni w Harrachovie – zajął wtedy trzynaste miejsce. W całej karierze punktował sześciokrotnie, w czołowej trzydziestce plasował się 24 razy.
Brejczew uczestniczył trzykrotnie w zimowych igrzyskach olimpijskich oraz pięciokrotnie w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym. W sezonie 1983/1984 zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Europy w skokach narciarskich. W sumie w karierze wygrał 4 konkursy tego cyklu. W 1984 został zwycięzcą Turnieju Trzech Państw oraz Turnieju Schwarzwaldzkiego.
Jako jeden z pierwszych skoczków na świecie zaczął skakać stylem V, którego prekursorami byli Mirosław Graf i Jan Boklöv (Brejczew już pod koniec lat 80. skakał nim regularnie). W trakcie skoku tylko częściowo rozkładał narty, przez co nie układały się w idealną literę V. Z tego powodu niemieccy komentatorzy sportowi nadali mu pseudonim Kleine V Mann.
Przebieg kariery Lata 70. W marcu 1973 wystąpił na mistrzostwach Europy juniorów w Toksowie, mając 14 lat. Po skokach na 64 i 58 m zajął 29. miejsce wśród 42 uczestników tamtych zawodów. Rok później brał udział w młodzieżowych zawodach przyjaźni krajów socjalistycznych w Harrachovie. Wystąpił tam w dwóch konkursach, a w jednym z nich zajmując ósme miejsce (w drugim był na 17. pozycji). Jeszcze w tym samym sezonie osiągnął 25. lokatę na kolejnych w jego karierze mistrzostwach Europy juniorów (Autrans).
W 1975 wystąpił na swych ostatnich mistrzostwach Europy juniorów. W Lieto zdobył 11. miejsce (startowało 41 skoczków). Osiągnął również czwartą lokatę w Zakopanem w MZPKS, przegrywając jedynie z Františkiem Novákiem, Henrykiem Tajnerem i Matthiasem Buse.
We wrześniu 1975 i 1976 występował we Frenštacie w licznie obsadzonych zawodach na igelicie. Zajmował odpowiednio 61. i 54. miejsce. W sezonie 1976/1977 odnotował więcej startów w zawodach międzynarodowych. Najwyższe wyniki osiągał w Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny, w którym był 10. i 16. Ponadto skakał w Pucharze Tatr, a także w Turnieju Czeskim (składającego się z trzech konkursów), w którym został sklasyfikowany na 24. miejscu w klasyfikacji generalnej. Lepszy z Bułgarów był tylko Walentin Bożiczkow.
30 grudnia 1977 zadebiutował w Turnieju Czterech Skoczni. W jednoseryjnym konkursie w Oberstdorfie zajął 40. miejsce po skoku na 79,5 m. Wynik ten poprawił w kolejnym konkursie w Garmisch-Partenkirchen, uzyskując 38. lokatę. W austriackiej części turnieju osiągał niższe rezultaty (43. i 53. miejsce). Wyniki te dały mu 44. miejsce w klasyfikacji generalnej TCS z notą łączną 564,4 pkt.
W drugiej części sezonu 1977/1978 Brejczew po raz pierwszy skakał na uniwersjadzie (Szpindlerowy Młyn), w której zajął 18. pozycję. Debiutował także na mistrzostwach świata w Lahti. W konkursie na skoczni normalnej był 45., zaś na większym obiekcie skończył zawody jedną pozycję niżej. We wrześniu 1978 wystąpił po raz kolejny w zawodach we Frenštacie, jednak zajął odległe miejsce.
W styczniu 1979 był 35. w klasyfikacji generalnej Turnieju Czeskiego. Na przełomie marca i kwietnia startował także w zawodach w Oberwiesenthal (poza pierwszą pięćdziesiątką). We wrześniu 1979 ukończył zawody we Frenštacie na 39. pozycji.
Początek lat 80. Inauguracyjny konkurs 28. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie był zarazem debiutem Brejczewa w zawodach Pucharu Świata. Po skoku na 86 m zajął jednak 102. pozycję, wyprzedzając Ángela Janiqueta, Johna Bromana i Węgra Roberta Fogarasi. Skakał we wszystkich konkursach TCS i w całym turnieju sklasyfikowano go na 98. miejscu.
W sezonie 1980/1981 zdobywał punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Europy, czyli w zawodach stanowiących zaplecze dla Pucharu Świata. Uzyskał je m.in. w Mariborze, w którym był dziewiąty. Był też 53. w zawodach PŚ w Planicy oraz 12. w jednym z konkursów międzynarodowych zawodów w Oberwiesenthal. We wrześniu 1981 osiągnął trzecie miejsce w zawodach we Frenštacie (przegrał jedynie z Primožem Ulagą i Klausem Ostwaldem).
W sezonie 1981/1982 zajął piąte miejsce w zawodach w Titisee-Neustadt i dziewiąte w Tarvisio (oba w ramach Pucharu Europy), jednak nie startował w zawodach Pucharu Świata.
Zima na przełomie 1982 i 1983 roku rozpoczęła się dla Bułgara od 20. pozycji w świątecznych zawodach Pucharu Europy w Sankt Moritz. Turniej Czterech Skoczni zakończył na 71. miejscu. W zawodach niższej rangi trzykrotnie stawał na podium, w tym w Villach, Travniku i Szczyrbskim Jeziorze.
Pierwsze sukcesy i kolejne starty Sezon 1983/1984 był dla Brejczewa pierwszym, w którym wygrał konkurs rangi FIS. Uczynił to dwukrotnie – pierwszy raz 8 stycznia 1984 w Planicy, a dzień później w Villach. Oba konkursy były rozgrywane w ramach Turnieju Trzech Państw (Tarvisio, Planica, Villach), w którym Brejczew odniósł końcowe zwycięstwo. Kilka dni po sukcesie w TTP, osiągnął 13. miejsce w zawodach Pucharu Świata w Harrachovie. Zdobył więc tym samym swoje pierwsze punkty do klasyfikacji generalnej tegoż cyklu (zarazem po raz ostatni w tym sezonie).
W 1984 po raz pierwszy wystąpił na igrzyskach olimpijskich. 12 lutego zajął 19. miejsce na skoczni normalnej po skokach na 80,5 i 86 m. Jest to najlepszy wynik bułgarskich skoków narciarskich w historii igrzysk olimpijskich (stan po igrzyskach w 2014). W konkursie na dużym obiekcie zdobył 42. lokatę.
Po igrzyskach dwukrotnie zajmował drugie miejsce w zawodach Pucharu Europy w Titisee-Neustadt i Schönwaldzie. Oba były rozgrywane w ramach Turnieju Schwarzwaldzkiego, który Brejczew wygrał. Triumfował również w klasyfikacji generalnej Pucharu Europy, zdobywając 147 punktów (miał 50 punktów przewagi nad drugim zawodnikiem – Geirem Johnsonem).
W sezonie 1984/1985 nie stanął na podium zawodów PE. Najbliżej tego osiągnięcia był 13 stycznia 1985 w Villach, gdzie był czwarty. Brał także udział w Turnieju Czterech Skoczni, a najwyższe miejsce – 41. – osiągnął w Ga-Pa. W mistrzostwach świata w 1985 w Seefeld zajął 28. miejsce na normalnym obiekcie (80 i 82 m), na dużym był 50.
W sezonie 1985/1986 zwyciężył w zawodach PE w węgierskiej miejscowości Mátraháza. Osiągnął również trzecie miejsce w Memoriale Jordiego Aimata w La Molinie. 5 kwietnia 1986 był piąty w zawodach w Feldbergu.
6 grudnia 1986 osiągnął 29. pozycję w PŚ w Thunder Bay (zgodnie z obowiązującymi wówczas zasadami nie zdobył punktów). Był to jego najlepszy rezultat osiągnięty tej zimy w PŚ. Na mistrzostwach świata w 1987 w Oberstdorfie startował w trzech konkurencjach, w tym po raz pierwszy w drużynowej. Na obiekcie normalnym był 29. (tuż za swym rodakiem Kiriłem Petkowem), na dużym 43., zaś w rywalizacji drużynowej reprezentacja Bułgarii zajęła ostatnie 17. miejsce.
Olimpijski sezon 1987/1988 rozpoczął od 30. miejsca w pierwszym konkursie 36. TCS w Oberstdorfie. W drugich zawodach w Ga-Pa osiągnął 14. pozycję, zdobywając po raz drugi w karierze punkty PŚ. Łącznie był 33. skoczkiem turnieju. Po raz drugi skakał na igrzyskach olimpijskich. W Calgary był 53. zawodnikiem na skoczni normalnej i 46. skoczkiem na skoczni dużej.
W sezonie 1988/1989 plasował się pięciokrotnie w czołowej trzydziestce zawodów PŚ. Punkty zdobył jedynie w Oberhofie, w którym uzyskał 14. wynik. W 37. Turnieju Czterech Skoczni zajął 26. miejsce w klasyfikacji generalnej. Na mistrzostwach świata w 1989 w Lahti osiągnął 50. wynik na skoczni normalnej i 32. pozycję na skoczni dużej.
W sezonie 1989/1990 skakał tylko w Pucharze Świata. Zajął ósme miejsce w drugim konkursie sezonu (w Thunder Bay). W konkursie wieńczącym ten period PŚ, osiągnął najlepszy wynik w historii swoich startów – 25 marca 1990 zajął siódme miejsce po skokach na 121 i 110 m. Skok Brejczewa z pierwszej serii był drugą najdalszą odległością zawodów, a lepszy rezultat (123 m) osiągnął jedynie Ari-Pekka Nikkola. W klasyfikacji generalnej PŚ osiągnął najwyższe w karierze 34. miejsce z dorobkiem 23 punktów. Poprawił także swe najlepsze osiągnięcie w TCS, w którym zajął 25. pozycję w klasyfikacji generalnej. Łącznie dziewięciokrotnie plasował się w czołowej trzydziestce zawodów, w tym trzykrotnie punktując (oprócz wspomnianych Thunder Bay i Planicy, punkty zdobył jeszcze w Harrachovie za 10. pozycję).
Ostatnie sezony W sezonie 1990/1991 nie zdobywał punktów Pucharu Świata, chociaż czterokrotnie mieścił się w najlepszej trzydziestce zawodów. Najbliżej ich zdobycia był w drugim konkursie w Thunder Bay, w którym zajął 17. miejsce. Po raz ostatni w karierze wziął udział w mistrzostwach świata. Zawody w Val di Fiemme na skoczni dużej zakończył na 51. miejscu, a na obiekcie mniejszym był 32.
Ostatni w swojej karierze sezon (1991/1992) rozpoczął od 45. miejsca w PŚ w Thunder Bay. Wynik osiągnięty na kanadyjskiej skoczni był jego najlepszym osiągnięciem tego sezonu. Pojawił się także na trzecich w karierze igrzyskach olimpijskich, w Albertville. 9 lutego 1992 znalazł się na 50. miejscu na normalnym obiekcie. 16 lutego 1992 skakał na dużej skoczni, na której zajął 46. miejsce po skokach na 91 i 93,5 m.
Poza sportem Od 1988 był zarejestrowany jako agent bezpieczeństwa państwowego, działał pod pseudonimem Stamatow. Startował w wyborach samorządowych w rodzinnym Samokowie, a w 2007 roku kandydował w Sofii. W 2014 był aktywnym sędzią skoków narciarskich.
Christoph & Lollo, austriacki duet muzyczno-kabaretowy, napisał na cześć bułgarskiego skoczka piosenkę pt. Breitchev. Piosenka znalazła się na albumie Mehr Schispringerlieder wydanym w 2000 roku.
Statystyki Opracowano na podstawie: Igrzyska olimpijskie IgrzyskaDataSkoczniaKonkursSkok 1Skok 2Nota łącznaMiejsceStrataZwycięzcaŹródłoOdległośćNotaOdległośćNota1984, Sarajewo12 lutego 1984normalnaind.80,589,386,0100,1189,419.25,8Jens Weißflog18 lutego 1984dużaind.85,064,292,075,5139,742.91,5Matti Nykänen1988, Calgary14 lutego 1988normalnaind.79,090,071,069,7159,753.60,4Matti Nykänen23 lutego 1988dużaind.101,586,586,561,0147,546.76,5Matti Nykänen1992, Albertville9 lutego 1992normalnaind.78,587,677,585,0172,650.50,2Ernst Vettori16 lutego 1992dużaind.91,061,493,564,9126,346.113,2Toni Nieminen
Mistrzostwa świata MistrzostwaDataSkoczniaKonkursSkok 1Skok 2Nota łącznaMiejsceStrataZwycięzcaŹródło 1978, Lahti18 lutego 1978normalnaind.69,575,0184,445.68,8Matthias Buse26 lutego 1978dużaind.91,082,0160,046.96,6Tapio Räisänen 1985, Seefeld26 stycznia 1985normalnaind.80,082,0182,228.43,1Jens Weißflog20 stycznia 1985dużaind.90,089,0150,450.73,8Per Bergerud 1987, Oberstdorf20 lutego 1987normalnaind.84,583,5195,829.28,6Jiří Parma15 lutego 1987dużaind.98,5101,0166,343.49,7Andreas Felder17 lutego 1987dużadruż.92,0106,0162,717.–Finlandia 1989, Lahti25 lutego 1989normalnaind.76,0–83,750.30,6Jens Weißflog20 lutego 1989dużaind.90,093,5154,532.64,0Jari Puikkonen 1991, Val di Fiemme16 lutego 1991normalnaind.81,578,0172,732.50,2Heinz Kuttin10 lutego 1991dużaind.100,086,0120,951.96,6Franci Petek
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej SezonMiejsce1983/198469.1987/198871.1988/198964.1989/199034.
Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata