Stanisław Gabrielski (ur. 27 marca 1944 w Wilczewie) – polski polityk, działacz partyjny, poseł na Sejm PRL VII, VIII i X kadencji (1976–1985, 1989–1991).
Życiorys Ukończył w 1970 studia na Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera rolnika.
Od 1968 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w której od grudnia 1975 do października 1980 był zastępcą członka, a od października 1980 do lipca 1981 i od lipca 1986 do stycznia 1990 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. Działał też w Związku Młodzieży Wiejskiej, w latach 1971–1972 pełnił funkcję przewodniczącego krajowej rady studenckiej ZMW, a następnie sekretarzem zarządu głównego (do lutego 1973).
Po zmianie nazwy ZMW zasiadał w kierownictwie Związku Socjalistycznej Młodzieży Wiejskiej (w tym w latach 1975–1976 jako przewodniczący). W latach 1976–1980 pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Głównego Socjalistycznego Związku Studentów Polskich. W latach 1975–1980 był wiceprzewodniczącym Rady Głównej Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży PolskiejKto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 299..
W latach 1973–1977 był prezesem Polskiego Związku Szachowego.
Od 1976 do 1985 przez dwie kolejne kadencje sprawował mandat posła na Sejm PRL VII i VIII kadencji z okręgu Włocławek. Po odejściu ze stanowiska w SZSP przeszedł do pracy w aparacie partyjnym. Był członkiem Sekretariatu KC PZPR (1980–1981) oraz kierownikiem Wydziału Społeczno-Zawodowego KC PZPR (1981–1986). Był także członkiem rady redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi”„Nowe Drogi”, nr 3, 1978, s. 2..
W 1989 został ponownie posłem na Sejm kontraktowy w okręgu łomżyńskim, uzyskał w drugiej turze jeden z dodatkowych mandatów rozdzielonych po porażce kandydatów z krajowej listy wyborczej. Pod rozwiązaniu PZPR został członkiem Parlamentarnego Klubu Lewicy Demokratycznej. Pracował w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisji Polityki Społecznej, a także w komisjach nadzwyczajnych. Od stycznia 1990 zasiadał w radzie naczelnej Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. W 1991 nie ubiegał się o poselską reelekcję, wycofując się z działalności politycznej. Objął funkcję wiceprzewodniczącego Stowarzyszenia „Pokolenia” – organizacji założonej przez Jerzego Szmajdzińskiego, grupującej głównie byłych działaczy PZPR i powiązanych z nią organizacji.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka honorowa „Zasłużony dla Warmii i Mazur” Złote Odznaczenie im. Janka Krasickiego (dwukrotnie) Order Sztandaru Pracy I klasy (Niemiecka Republika Demokratyczna)Uroczystość w Ambasadzie NRD, „Rzeczpospolita”, nr 147, 25 czerwca 1986, s. 2.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Członkowie Sekretariatu KC PZPR Kategoria:Członkowie Socjalistycznego Związku Studentów Polskich Kategoria:Kierownicy wydziałów Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Warmii i Mazur” Kategoria:Odznaczeni odznaczeniem im. Janka Krasickiego Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Politycy SdRP, SLD i Nowej Lewicy Kategoria:Polscy działacze szachowi Kategoria:Polscy inżynierowie rolnictwa Kategoria:Posłowie na Sejm kontraktowy Kategoria:Posłowie z okręgu Włocławek (PRL) Kategoria:Posłowie z okręgu Łomża (PRL) Kategoria:Prezesi Związku Młodzieży Wiejskiej Kategoria:Zastępcy członków Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Urodzeni w 1944