Konstantyn IV (gr. Κωνσταντίνος, ur. 649, zm. 685) – cesarz bizantyjski w latach 668–685.
Życiorys Był najstarszym synem cesarza Konstansa II i jego żony Fausty. Ojciec uczynił go współcesarzem w 654.
Po śmierci ojca, z silnym poparciem papieża Witaliana pokonał uzurpatora Meziziosa.
Początkowo współrządził z braćmi Tyberiuszem i Herakliuszem. W 681 roku usunął ich i skazał na karę hańbiącą obcięcia nosa. Ostatecznie po pięcioletnich (674–678) walkach obronił Konstantynopol przed Arabami (podczas tego oblężenia Bizantyjczycy zastosowali pierwszy raz słynny ogień grecki). Rozbił ich flotę i zawarł z nimi pokój, który został odnowiony w 685 roku.
W 681 roku. zawarł pokój z Protobułgarami, którzy przekroczyli Dunaj i osiedlili się na ziemiach dzisiejszej Dobrudży. Data ta jest uważana za początek istnienia państwa bułgarskiego.
Z inicjatywy Konstantyna IV zwołano w 680 roku sobór konstantynopolitański III.
Jego żoną była Anastazja, Konstantyn IV miał z nią co najmniej dwóch synów: Justyniana II, kolejnego cesarza, Herakliusza.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cesarze bizantyńscy Kategoria:Zmarli w 685 Kategoria:Urodzeni w 649 Kategoria:Dynastia heraklijska Kategoria:Sobór konstantynopolitański III (680–681)