Otto Carius (ur. 27 maja 1922 w Zweibrücken, zm. 24 stycznia 2015 w Herschweiler-Pettersheim) – niemiecki oficer w stopniu porucznika, uczestnik II wojny światowej, wsławiony zniszczeniem 150 czołgów. Odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu.
II wojna światowa Wczesne lata wojny Otto próbował dostać się do wojska, jednak jego obie wcześniejsze próby zakończyły się stwierdzeniem „Niezdolny do służby w chwili obecnej, niedowaga!”. Jednak w maju 1940 Otto ostatecznie trafił do 104 zapasowego batalionu piechoty w Poznaniu. Po przejściu szkolenia z walk pancernych, na ochotnika przeszedł do Korpusu Pancernego. Dostał przydział do 7. Batalionu Rezerwowego Czołgów.
Jego jednostka została włączona do nowo powstałego 21 Pułku Pancernego w 20 Dywizji Pancernej i w czerwcu 1941 wysłana do Prus Wschodnich. To właśnie od Prus Wschodnich rozpoczął swoją drogę wojenną. Pierwszą bitwę pancerną stoczył w czołgu PzKpfw 38(t) w końcu czerwca 1941, podczas operacji Barbarossa. W trakcie trwania jednej z bitew, Carius został ranny od pocisków, które przebiły pancerz jego czołgu.
Końcowe lata wojny W 1943 roku Carius został przeniesiony do Panzer-Abteilung 502 (502 Batalion Czołgów Ciężkich). Ta jednostka walczyła pod Leningradem, a następnie w obszarze Narwy w Estonii (Bitwa o Narwę). Latem 1944 roku Carius został poważnie ranny. Po wyleczeniu ran, na początku 1945 roku, mianowano go dowódcą Jagdtigera w 512 Batalionie Ciężkich Dział Pancernych, operującym na Zachodzie.
8 marca 1945, bez przeszkolenia, razem z drugą kompanią został skierowany na linię frontu w pobliżu Siegburga, po czym wziął udział w obronie rzeki Ren. Ostatecznie razem ze swoją jednostką poddał się Armii Amerykańskiej 15 kwietnia 1945.
Otto Carius w czasie II wojny światowej zniszczył ponad 150 czołgów. Wraz z Johannesem Bölterem, Ernstem Barkmannem, Kurtem Knispelem i Michaelem Wittmannem jest uważany za jednego z największych czołgistów w historii.
Po zakończeniu wojny Po wojnie założył aptekę o nazwie „Tygrysia Apteka” w Herschweiler-Pettersheim, Nadrenia-Palatynat. Napisał także książkę o własnych doświadczeniach w czasie wojny, zatytułowaną Tygrysy w błocie.
Zmarł 24 stycznia 2015 roku w wieku 92 lat.
Nagrody i osiągnięcia Czarna Odznaka za Rany (8 lipca 1941) Medal za walkę na froncie wschodnim (20 sierpnia 1941) Krzyż Żelazny II klasy (15 września 1942) I klasy (23 listopada 1943) Srebrna Odznaka za Rany (15 grudnia 1943) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu Krzyż Rycerski (4 maja 1944) Liście Dębu (27 lipca 1944) Srebrna Odznaka za Walki Pancerne (1 września 1944) Złota Odznaka za Rany (11 września 1944)
Literatura Hart, Stephen A (2007). Sherman Firefly vs Tiger: Normandy 1944. Osprey Publishing. . Tygrysy w błocie (2010). .
Linki zewnętrzne Biografia (j. niemiecki) Biografia (j. angielski)
Kategoria:Oficerowie Wehrmachtu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Uczestnicy walk na froncie zachodnim w II wojnie światowej Kategoria:Niemieccy uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Ludzie urodzeni w Zweibrücken