Harakat (حركات) albo taszkil (تشكيل) – system wokalizacji spółgłosek arabskiego alfabetu przy pomocy dodatkowych znaków diakrytycznych. System ten jest jednak używany prawie wyłącznie w Koranie i w podręcznikach.
Znaki diakrytyczne harakatu to Fatha i fathatan 32pxFatha jest znakiem opcjonalnym oddającą głoskę „a”. Z następującym po niej alifem długie „a”. 32pxFathatan jest znakiem opcjonalnym stosowanym w niektórych przypadkach biernika w celu oddania końcówki „-an”.
Kasra i kasratan 32pxKasra jest znakiem opcjonalnym oddającą głoskę „i”. Z następującym po niej ي (yāʾ) długie „i”. 32pxKasratan jest znakiem opcjonalnym stosowanym w niektórych przypadkach celownika w celu oddania końcówki „-in”.
Damma i dammatan 32pxDamma jest znakiem opcjonalnym oddającą głoskę „u”. Z następującym po niej و (wāw) długie „u”. 32pxDammatan jest znakiem opcjonalnym stosowanym w niektórych przypadkach mianownika w celu oddania końcówki „-un”.
Sukun 32pxSukun, w odróżnieniu od wyżej opisanych, ma jako cel wskazanie, że po spółgłosce nad którą stoi nie następuje samogłoska.
Szadda lub taszdid 32pxSzadda ma za zadanie wskazania, iż spółgłoska nad którą stoi wymawiana jest podwójnie (jak np. „d” w wyrazie „szadda”).
Wasla 32pxWasla jest znakiem stojącym niekiedy nad alifem na początku wyrazów. Oznacza, iż samogłoska na początku wyrazu (z wyjątkiem w absolutnym nagłosie lub na początku zdania) nie jest wymawiana.
Unikody fatha: U+064E fathatan: U+064B kasra: U+0650 kasratan: U+064D damma: U+064F dammatan: U+064C sukun: U+0652 szadda: U+0651 alif wasla: U+0671
Kategoria:Litery alfabetu arabskiego