Drenaż fiskalny – wzrost realnego obciążenia podatkowego i realnych wpływów państwa z podatków, gdy inflacja prowadzi do wzrostu dochodów nominalnych i przesuwa podatników do wyższych przedziałów dochodowych.
Taką sytuacja miała miejsce w Polsce np. w latach 1992–1993.
Przykład Gdy dolna granica podatkowa wynosi 3000 złotych, dochód 4000, a stopa podatkowa – 20%, kwota podatku wynosi 200 złotych. W wyniku inflacji dochód wzrasta do 8000 (dwukrotnie), zaś podatek – do 1000 złotych (pięciokrotnie). W konsekwencji niedostosowania systemu podatkowego do zmieniających się warunków gospodarowania wzrasta obciążenie podatkowe i zwiększają się nie tylko nominalne, ale też realne wpływy państwa z podatku.
Środki zapobiegawcze Dopiero dostosowanie wysokości przedziałów podatkowych do inflacji wyeliminowałoby zjawisko ciężaru fiskalnego, który ponoszą podatnicy na skutek inflacji. W podanym przykładzie należałoby zwiększyć dolną granicę podatkową do 6000. Przy utrzymującej się inflacji przeciwdziałać drenażowi fiskalnemu można za pomocą okresowego dostosowywania wysokości przedziałów podatkowych lub indeksacji.
Bibliografia David Begg, Stanley Fischer, Rudiger Dornbusch, Makroekonomia, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2003.
Kategoria:Polityka gospodarcza