thumb|Grób Ludwika Krasuckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Ludwik Krasucki, pierwotnie Ludwik Kaferman (ur. 20 sierpnia 1925 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 2004 tamże) – polski dziennikarz i scenarzysta, działacz środowisk represjonowanych i kombatantów, wieloletni przewodniczący Stowarzyszenia Żydów Kombatantów i Poszkodowanych w II Wojnie Światowej.
Życiorys Urodził się w Warszawie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, jako syn inżyniera Jakuba Kafermana (1897–1941) i Stefanii z domu Krasuckiej (1895–1970). Ze strony ojca matki, Nikodema Krasuckiego (1868–1942), był potomkiem pierwszego warszawskiego rabina Szlomo Zalmana Lipszyca. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej i więźniem obozu koncentracyjnego Stutthof, gdzie był członkiem obozowego ruchu oporu. Po zakończeniu wojny wrócił do Polski. W latach 1954–1974 był dziennikarzem Trybuny Ludu. Od 1949 należał do PZPR. W latach 1954–1955 był sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Szczecinie. Od sierpnia 1981 wchodził w skład Komisji Wewnątrzpartyjnej Komitetu Centralnego PZPRSkład Komisji Komitetu Centralnego PZPR, "Trybuna Ludu", nr 189, 14 sierpnia 1989, s. 3.. W październiku 1981 powołany przez Plenum Komitetu Centralnego PZPR w skład Zespołu dla przygotowania naukowej syntezy dziejów polskiego ruchu robotniczegoTrybuna Robotnicza, nr 208, 19 października 1981, s. 2. W październiku 1989 wszedł w skład Centralnej Komisji Zjazdowej PZPR, która przygotowywała dokumenty programowe i organizacyjne na ostatni, XI Zjazd PZPRUchwała w sprawie powołania Centralnej Komisji Zjazdowej, "Trybuna Ludu", nr 242, 17 października 1989, s. 3..
W czasach PRL był odznaczony m.in.: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Medalem 30-lecia Polski Ludowej i odznaką Zasłużony Działacz Kultury. W 1974 otrzymał Nagrodę indywidualną RSW „Prasa-Książka-Ruch”Doroczne nagrody RSW „Prasa-Książka-Ruch”, "Trybuna Ludu", nr 150, 30 maja 1974, s. 6..
Zasłużył się w rokowaniach na temat niemieckich odszkodowań dla polskich ofiar III Rzeszy; zrobił także wiele dla samego procesu ich wypłat. Położył duże zasługi we współpracy polsko-żydowskiej. W umiejętny sposób łączył interes środowiska żydowskiego z interesami wszystkich ofiar nazizmu.
15 maja 2003 został nominowany przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego na stopień podporucznika oraz odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B17-5-11).
Życie prywatne Był trzykrotnie żonaty. Jego trzecią żoną była aktorka Alina Kaniewska (ur. 1931), wieloletnia solistka Operetki Warszawskiej.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy scenarzyści Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Działacze środowisk kombatanckich Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Szczecinie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Więźniowie KL Stutthof Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2004 Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady