– japoński dowódca wojskowy (bushō).
Żył na przełomie epok: Nara i Heian, był członkiem dworskiej arystokracji (kugyō, kuge).
Pierwszy siogun w historii Japonii. Otrzymał tytuł od cesarza Kammu na czas kampanii podboju plemienia Ajnów, którzy zajmowali północną część wyspy Honsiu. Wyspa Honsiu została wkrótce w całości opanowana, a Ōtomo zwrócił cesarzowi miecz będący oznaką godności.
Według niektórych źródeł historycznych, data narodzin Otomaro przypada na 727 rok.
Był synem .
Chronologia 727 lub 731 – urodził się jako syn Koshibi Ōtomo 779 – otrzymuje niższy stopień piątej rangi 780 – zostaje asystentem dowódcy straży pałacowej 780 – otrzymuje wyższy stopień piątej rangi 783 – staje się zastępcą dowódcy (seitō-fuku-shōgun) w ekspedycji do prowincji Hitachi w celu stłumienia powstania 791 – otrzymuje niższy stopień czwartej rangi 794 – otrzymuje tytuł sioguna (sei’i-taishōgun) na czas kampanii przeciw Ajnom 795 – otrzymuje niższy stopień trzeciej rangi i Order Zasługi Drugiej Klasy za doświadczenie wojskowe 14 lipca 809 – umiera w wieku 79 lat.
Powyższe rangi i funkcje zostały utworzone i nadawane na podstawie wprowadzonego w 702 r. kodeksu Taihō. Był to jeden z elementów długiego procesu reform, które przeprowadziły społeczeństwo japońskie od luźno związanych ze sobą rodów do "państwa opartego na ustalonych normach prawnych" (ritsuryō-kokka).
Przypisy
Bibliografia
J.W. Hall, Japonia od czasów najdawniejszych do dzisiaj, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1979,
Kategoria:Siogunowie Kategoria:Urodzeni w 731 Kategoria:Zmarli w 809