Adolf Humeniuk (ur. 24 czerwca 1918 w Kołomyi, zm. 25 sierpnia 1963) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys Syn Michała, podoficera zawodowego WP i Zofii z Lipińskich. W latach 1927–1931 ukończył 4 klasy szkoły podstawowej w Kołomyi, a następnie kontynuował naukę w Państwowym Gimnazjum Humanistycznym we Lwowie, gdzie w 1937 zdał maturę.

W listopadzie 1940 został wcielony do Armii Czerwonej. Służył w stopniu szeregowego, a następnie starszego szeregowego – zwiadowcy w 136 Pułku Artylerii Ciężkiej w Tbilisi. Po napaści Niemiec na ZSRR przeniesiony do 13 samodzielnej kolumny pracy przy 326 Zakaukaskim Wojskowym Zarządzie Budownictwa, gdzie był zatrudniony jako ślusarz. Następnie brał udział w walkach na terenie Kaukazu.

Od 2 września 1943 został powołany do służby w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR. Został skierowany do Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej i po ukończeniu nauki 1 stycznia 1944 został promowany do stopnia chorążego w korpusie oficerów wojsk pancernych. Został przydzielony do 2 pułku czołgów 1 Brygady Pancernej 1 Armii WP na stanowisku dowódcy czołgu. Brał udział w walkach na szlaku bojowym przez Lublin, Dęblin i Warkę. Od kwietnia 1945 jako dowódca plutonu czołgów 2 Brygady Pancernej 1 Korpusu Pancernego brał udział w walkach na szlaku bojowym: Myślibórz, Nysa, Budziszyn, Drezno i Mielnik.

Po wojnie był dowódcą kompanii w 2 pułku czołgów 2 Brygady Pancernej. W marcu 1946 został zastępcą dowódcy 1 Batalionu Rozpoznawczego do spraw liniowych, a od maja 1946 był szefem sztabu 1 Warszawskiego Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W kwietniu 1947 został zastępcą szefa sztabu 2 pułku czołgów ds. taktyczno-wyszkoleniowych, a w sierpniu 1947 został szefem sztabu pułku. W latach 1947–1948 przebywał na kursie doskonalenia oficerów broni pancernej szczebla szefów sztabu i dowódców pułku przy Oficerskiej Szkole Broni Pancernej. Po ukończeniu kursu w lipcu 1948 powrócił na stanowisko szefa sztabu pułku, a od października 1949 był pomocnikiem dowódcy 6 pułku czołgów ciężkich we Wrocławiu do spraw wyszkolenia. Od lipca 1951 do października 1953 był dowódcą 6 pułku czołgów ciężkich.

W latach 1953–1954 był słuchaczem Kursu Doskonalenia Dowódców w Akademii Sztabu Generalnego WP. Od 3 listopada 1954 do 19 listopada 1956 dowódca 11 Dywizji Zmechanizowanej w Żaganiu.

Od listopada 1956 do grudnia 1958 był słuchaczem Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. J. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju w grudniu 1958 został dowódcą 20 Dywizji Pancernej w Szczecinku. 6 października 1962 na mocy uchwały Rady Państwa PRL otrzymał nominację na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu 12 października 1962 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki.

Zginął śmiercią tragiczną wraz z synem Michałem w dniu 25 sierpnia 1963 w wypadku drogowym koło Piły (samochód prowadzony przez generała wjechał pod pociąg). Pochowany 28 sierpnia 1963 na Cmentarzu Wojskowym (Rakowickim) w Krakowie (kwatera 5 woj.-płd.-16).

Awanse chorąży – 1944 podporucznik – 1945 porucznik – 1946 kapitan – 1946 major – 1948 podpułkownik – 1952 pułkownik – 1955 generał brygady – 1962

Życie prywatne Mieszkał w Szczecinku. Od 1948 żonaty z Krystyną z domu Sokół (1922-1996). Małżeństwo miało syna Michała (1955-1963) i córkę Ludmiłę MarięJ. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 543. mały|Grób gen. Adolfa Humeniuka na cmentarzu przy Prandoty

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1959) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1958) Krzyż Walecznych (1946) Złoty Krzyż Zasługi (1954) Srebrny Krzyż Zasługi (1946) Medal za Warszawę 1939–1945 (1945) Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (1945) Medal 10-lecia Polski Ludowej Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 (ČSSR) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1958) Medal „Za wyzwolenie Warszawy” (ZSRR, 1945) Medal za Zdobycie Berlina (ZSRR, 1945) Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR, 1945)

Przypisy

Bibliografia "Wojskowy Przegląd Historyczny" nr 1 z 1964 r., s. 383 "Głos Koszaliński", 27 sierpnia 1963 r., s. 2 "Żołnierz Wolności", 27 sierpnia 1963 r., s. 2 W. Chłopek – "11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej. Zarys dziejów", Wyd. Żagań 2005 r., s. 155 Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 541-543.

Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Dowódcy 20 Warszawskiej Dywizji Pancernej Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Kołomyi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Odrę, Nysę, Bałtyk Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Polskie ofiary wypadków drogowych Kategoria:Pochowani na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie Kategoria:Polacy i obywatele polscy wcieleni do Armii Czerwonej 1939–1945 Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym Czechosłowackim 1939 Kategoria:Polscy wojskowi związani z Żaganiem Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 1963 Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego – uczestnicy walk na froncie wschodnim Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Czołgów Ciężkich Kategoria:Dowódcy pułków czołgów ludowego Wojska Polskiego