Hans Haenel (ur. 28 lutego 1874 w Dreźnie, zm. 22 listopada 1942 tamżeAlma Kreuter: Deutschsprachige Neurologen und Psychiater: ein biographisch-bibliographisches Lexikon von den Vorläufern bis zur Mitte des 20. Jahrhunderts. Band 1. Saur, 1996, s. 504) – niemiecki lekarz neurolog.
Syn Gustava Haenela (1843–1892), drezdeńskiego okulisty, i Louise z domu Linger (1849–1922). Brat Ericha Antona Haenela (1875–1940), historyka sztukiWatzdorf, Erna: Hänel, Erich Anton, W: Neue Deutsche Biographie 7 (1966), S. 441. Studiował na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, Uniwersytecie w Berlinie i Uniwersytecie w Heidelbergu. W 1897 roku w Heidelbergu otrzymał tytuł doktora medycyny po przedstawieniu pracy doktorskiej przygotowanej pod kierunkiem Emila Kraepelina. Pracował w klinice neurologicznej w Halle, potem w szpitalu miejskim w Dreźnie. W 1909 roku opisał objaw znieczulenia gałek ocznych w przebiegu wiądu rdzenia („Bulbussymptom”, objaw Haenela).
Wybrane prace Beitrag zur Lehre von den aus Nervengewebe bestehenden Geschwülsten, 1898 Klinischer Beitrag zur Kenntniss der Erkrankungen des Hirnschenkels, 1900 Zur pathologischen Anatomie der Hemiathetose, 1901 Zur Pathogenese der amyotrophischen Lateralsklerose, 1903 Eine typische Form der tabischen Gehstörung, 1908 Über den Harten-Gaumen-Reflex nebst Bemerkungen über den Schlundreflex, 1910
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Heidelbergu Kategoria:Ludzie urodzeni w Dreźnie Kategoria:Niemieccy neurolodzy Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1942