Beta Blume'a () - odmiana współczynnika beta, opracowana przez Marshalla Blume'a, stosowana w ocenie ryzyka inwestycyjnego na rynku kapitałowym.
Betę zgodnie z metodą zaproponowaną przez Blume'a oblicza się korygując wskaźnik beta uzyskany za pomocą klasycznych metod ekonometrycznych (np. MNK): βB = γ + φβ, gdzie: βB - beta skorygowana metodą Blume'a, β - beta otrzymana np. za pomocą MNK.
Korekta zaproponowana przez Blume'a uwzględnia występowanie zaobserwowanego przezeń związku pomiędzy oszacowaniami współczynnika beta dla kolejnych okresów. Relacja ta okazała się być w przybliżeniu liniowa, a jednocześnie, jak twierdził Blume, pozwalała na bardziej precyzyjne prognozowanie wartości współczynnika beta. Współczynniki γ i φ mogą być także dobierane arbitralnie - najczęściej spotykaną postacią zależności jest:
βB = ⅓ + ⅔ β.
Korekta Blume'a z racji swej prostoty jest często wykorzystywana w ocenie ryzyka inwestycyjnego.
Zobacz też hedging
Bibliografia K. Pera, R. Buła, D. Mitrenga: Modele inwestycyjne. C.H. Beck, Warszawa 2014.
Kategoria:Analiza fundamentalna