thumb|300px|żłobienie wątora Wątor (dawniej także wantor) – wyżłobienie w klepkach drewnianej beczki, od strony jej wnętrza, umożliwiające osadzenie w niej dna. Wątor żłobiony jest w beczce przy pomocy narzędzia zwanego wątornikiem podczas ostatniej fazy jej wytwarzania, kiedy wzajemne położenie klepek jest już ustalone przy pomocy tymczasowych obręczy.
W przeszłości synonim niezamożności (żartobliwe określenie: „hrabia na Wątorach” albo powiedzonko „comes de Wątory, gdzie jeden kmieć a trzy dwory”Słownik języka polskiego pod red. Kryńskiego: t. VII str. 481.).
Wątor w przeszłości oznaczał także rodzaj pontonu skonstruowanego przy pomocy napełnianych powietrzem worków skórzanych.
Wątor, „fuga”: pochodzenie prasłowiańskie; ze słów „wą” i „tor”, dosłownie: „to co wtarte”, z języka serbskiego: utor, utoriti- „fugować”, z języka czeskiego – „utor”, u Łużyczan – rodzaju żeńskiego: „wutora”Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny j. polskiego..
Przypisy
Bibliografia
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej z 28.2.2006, str. C50/200, poz. 4416 00 00 Słownik języka polskiego pod redakcją Jana Karłowicza, Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwieckiego, tom VII, Warszawa 1919
Kategoria:Naczynia Kategoria:Technologia obróbki drewna Kategoria:Bednarstwo