Podprogram standardowy, to podprogram realizujący określoną operację, w sposób jednoznacznie zdefiniowany przez określony standard.
Rodzaje podprogramów standardowych Podprogramy standardowe mogą zostać wyróżnione ze względu na miejsce ich dostępności: podprogramy wbudowane, definiowane przez standard języka lub jego implementację, podprogramy biblioteczne, definiowane w bibliotekach programistycznych, podprogramy systemowe, udostępniane przez system operacyjny bądź maszynę wirtualną, podprogramy podstawowe, udostępniane przez maszynę – komputer, np. zawarte w BIOS.
Stosowanie podprogramów standardowych Stosowanie podprogramów standardowych w kodzie źródłowym wymaga od programisty znajomości jedynie specyfikacji – nagłówka, prototypu – podprogramu realizującego daną operację oraz miejsca, w którym jest dostępny. I tak: podprogram wbudowany jest dostępny zwykle w określonym języku programowania bez deklaracji (z pewnymi nielicznymi wyjątkami)Joanna Jonkisz, Jan Makuch, Stanisław Starzak, Programowanie w językach Algol 60 i Fortran 1900, Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, Łódź 1982, Skrypty dla szkół wyższych, Politechnika Łódzka, Ośrodek Elektronicznej Techniki ObliczeniowejJan Bielecki, Rozszerzony PL/I i JCL w systemie OS/RIAD, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1986, Seria: Biblioteka Informatyki, , podprogram biblioteczny jest dostępny w pewnej bibliotece podprogramów, module, użycie takiego podprogramu, wymaga zwykle deklaracji biblioteki, modułuAndrzej Marciniak, Borland Pascal 7.0, Wyd. Nakom, Poznań 1994 r., seria: Biblioteka Użytkownika Mikrokomputerów , ISSN 0867-6011, podprogram systemowy wymaga zwykle deklaracji podprogramu, zwykle przez umieszczenie w odpowiednim miejscu kodu źródłowego jego prototypuJan Bielecki, System operacyjny ISIS-II, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1987, wydanie drugie uzupełnione, seria: Mikrokomputery, Jan Bielecki, PL/M język programowania mikroprocesorów, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1987, Seria: Elektronizacja, zeszyt 25, podprogram podstawowy wymaga zwykle odwołań do specyficznych elementów maszyny, np. skorzystania z mechanizmu przerwańLeo J. Scanlon, Assembler 8086/8088/80286, Intersoftland, Warszawa 1992, tłumaczenie: Lucyna Stanikowska, .
Zalety podprogramów standardowych Podprogramy standardowe cechują się następującymi zaletami: efektywność zwykle takie podprogramy, przygotowane przez profesjonalne firmy, są starannie opracowane, często w całości lub w istotnej części, w asemblerze bądź języku maszynowym i odpowiednio zoptymalizowane, brak błędów wszechstronne testowanie skutkuje brakiem lub ograniczeniem błędów takich podprogramów, standaryzacja pozwala na ujednolicenie oprogramowania, interfejsów użytkownika i ułatwia konserwację kodu, ułatwienie i skrócenie kodowania uwalnia programistę od definiowania standardowych operacji, programowanie hybrydowe często takie podprogramy są dostępne w kilku językach programowania i systemach.
Zobacz też Podprogram Podprogram wbudowany
Przypisy
Bibliografia Michael Marcotty, Henry Ledgord, W kręgu języków programowania, tłumaczenie: Krystyna Jerzykiewicz, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1980, Seria: Biblioteka Inżynierii Oprogramowania, John E. Nicholls, Struktura języków programowania, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1980, Seria: Informatyka,
Kategoria:Konstrukcje programistyczne