Edward Landowski (ur. 14 października 1839 w Wilnie, zm. 6 listopada 1882 w Algierze) – polski lekarz, antropolog, powstaniec styczniowy, wolnomularz.
Urodził się w rodzinie lekarskiej, jako syn Vincenza Landowskiego, zdymisjonowanego lekarza wojskowego pochodzenia żydowskiego, wyznania luterańskiego. Ukończył gimnazjum w Lublinie i studia medyczne we Wrocławiu. Był bratem ginekologa Pawła Landowskiego, który po jego śmierci zajął się wychowaniem szóstki dzieci Edwarda. Najmłodszym z nich był rzeźbiarz Paul Landowski.
W czasie powstania styczniowego był naczelnikiem III sekcji Żandarmerii Narodowej. Wysłany za granicę po zakup broni, miał zbiec z powierzoną mu sumą. Na początku 1864 przebywał w Szwajcarii, skąd po wydaleniu przeniósł się do Francji. Studiował w Zurychu i Montpellier. Jako lekarz praktykował w Sumene i w Paryżu, od 1879 roku w Algierze w Mustapha Supérieur. Założył stację klimatyczną dla gruźlików, prowadził badania nad zastosowaniem rośliny . Publikował też prace poświęcone kumysoterapii.
Przypisy Ludwik Hass, Wolnomularstwo w Europie środkowo-wschodniej w XVIII i XIX wieku, 1982, s. 501. Die Matrikeledition der Universität Zürich.
Landowski E. Du koumis et de son rôle thérapeutique. J Thérap, 1874, 1, 521-527, 601-609, 641-650, 681-697. Cytat za: E Neuzil, G Devaux. Le koumys, hier et aujourd’hui. „Bulletin de la Société de Pharmacie de Bordeaux”, 1999 PDF.
Bibliografia Stanisław Feliksiak (red.) Słownik biologów polskich, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1987, 320. .
Linki zewnętrzne Polacy światu, odc. 62. Edward Landowski (TVP Polonia)
Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Polacy w Szwajcarii 1795–1918 Kategoria:Polscy wolnomularze Kategoria:Powstańcy styczniowi Kategoria:Polscy antropolodzy fizyczni Kategoria:Urodzeni w 1839 Kategoria:Zmarli w 1882