WBC (ang. white blood cells) – wskaźnik określający liczbę białych krwinek w morfologii krwi. Norma leukocytów we krwi zmienia się w stanach patologicznych. Może dojść do zwiększenia lub zmniejszenia jednego typu leukocytów lub kilku rodzajów leukocytów na raz.
Wartości prawidłowe 4000-10000/mm3. U zdrowego niemowlęcia i małego dziecka: 9000-15000/mm3.
Wartości powyżej normy Stan podwyższonego WBC określa się mianem leukocytozy, która wynika ze wzrostu jednego lub kilku rodzajów leukocytów i może być spowodowane: niektórymi chorobami zakaźnymi stanami zapalnymi chorobami nowotworowymi białaczką zatruciem, urazami, stanem po operacji stresem psychicznym lub fizycznym lekami – adrenalina, hormony sterydowe, związki litu paleniem papierosów uszkodzeniem tkanek np. przy oparzeniach
Fizjologiczny wzrost ilości krwinek białych można zaobserwować w okresie ciąży, po posiłku, w stresie, po wysiłku fizycznym czy po długotrwałym opalaniu.
Wartości poniżej normy Stan obniżonego WBC określa się mianem leukopenii i może być spowodowane: chorobami zakaźnymi, np. wirusowe – WZW, grypa, zakażenie HIV, odra, różyczka, ospa wietrzna uszkodzeniem szpiku kostnego przez środkami chemicznymi przerzutami nowotworowymi białaczką aplazją hipoplazją chorobą popromienną wyniszczeniem organizmu kolagenozą np. toczeń trzewny ciężkimi zakażeniami bakteryjnymi – sepsa, dury i paradury wstrząsem anafilaktycznym chorobą wątroby lub śledziony
Zobacz też leukocyty
Przypisy
Kategoria:Hematologia