Andrzej Szyszko-Bohusz (ur. 25 września 1934 w Gdyni, zm. 24 listopada 2021 w Krakowie) – polski pedagog, profesor zwyczajny doktor habilitowany pedagogiki, specjalność teoria wychowania, tytuł profesora nauk humanistycznych otrzymał w 1999 roku, z zamiłowania szachista.
Życiorys Członek Komitetu Badań Pedagogicznych PAN. W swojej działalności naukowej zajmował się pedagogiką, teorią wychowania, psychologią, filozofią i genetyką. Był twórcą pedagogiki holistycznej i teorii nieśmiertelności genetycznej.
Polski Związek Szachowy w 2002 nadał mu tytuł Honorowego Mistrza PZSzach. Odnosił liczne sukcesy: m.in. wicemistrzostwo Krakowa z 1951, mistrzostwo Krakowa z 1959, złoty medal drużynowych mistrzostw Polski z zespołem „Ogniwa” Kraków w 1954.
Twierdził, że wiele odkryć naukowych zawdzięcza logice szachów i fascynacji królewską grą.
Zmarł w wieku 87 lat w dniu 24 listopada 2021 w Krakowie.
Publikacje Relaks – prawdziwy odpoczynek. PWN, Warszawa – Kraków 1975; Funkcja ćwiczeń odprężających w nowoczesnym procesie kształcenia. Ossolineum, Wrocław 1979; Uniwersalny stan świadomości. Poznań 1982 Pedagogika Holistyczna. Wrocław 1989;
Nieśmiertelność genetyczna. Czy dziedziczymy świadomość? Wyd. Barbara. Kraków 1996
Przypisy
Bibliografia Andrzej Filipowicz Dzieje Polskiego Związku Szachowego, Wydawnictwo „O-K”, Warszawa 2007
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy szachiści Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2021 Kategoria:Ludzie urodzeni w Gdyni Kategoria:Szachiści Cracovii