Kamienica Dulfusa, także kamienica Dulfusowska – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Freta 1 róg ulicy Długiej na Nowym Mieście w Warszawie.
Opis Jest najstarszym domem murowanym znajdującym się przy ulicy Freta. Został wybudowany przed 1525 rokiem przez Jurgę (Jerzego) Baryczkę z przeznaczeniem na skład towarów i zajazd dla kupców. W XVI i XVII wieku był również nazywana Giełdą ze względu na składowanie w nim zboża oraz odbywający się tutaj handel zbożem.
Po 1641 roku nieruchomość przeszła w ręce rodziny Zalewskich. W 1656 roku dom został spalony przez Szwedów. W kolejnych latach w jego miejscu znajdowały się drewniane budy mieszczące sklepy. Dom odbudowano przed 1733 rokiem dla kupieckiej rodziny Dulfusów. W 1743 roku był nazywany kamienicą i należał do Konstancji (?) Dulfusowej. Około 1754–1791 kamienica była własnością prezydenta Starej Warszawy Jana Feliksa Dulfusa i jego żony Marianny; została przez nich przekształcona i znacznie rozbudowana. Dwupiętrowa kamienica ze szkarpą w narożniku została poszerzona o przyległą kamienicę, uzyskując ośmioosiową elewację od strony ulicy Freta i sześcioosiową od strony ulicy Długiej. Pod koniec XIX wieku nad wejściem od strony ulicy Długiej dodano balkon oraz dobudowano kondygnację z facjatkami, ukrytą w szerokim dachu.
W XIX wieku kamienica kilkakrotnie zmieniała właścicieli.
Podczas II wojny światowej budynek został spalony. Został odbudowany w 1950 roku według projektu Stanisławy i Jerzego Dutkiewiczów. Zachowano oryginalną fasadę od strony ulicy Freta i mury przyziemia od strony ulicy Długiej, jednak od strony tej ulicy kamienica stała się siedmioosiowa. Przed 1939 rokiem w niszach na wysokości pierwszego piętra znajdowały się figury Najświętszej Marii Panny i św. Jana Nepomucena. W czasie odbudowy zostały usunięte, a w ich miejscu umieszczono mitologiczne rzeźby Cerery i Merkurego (po latach również zostały usunięte). W czasie powojennej odbudowy zlikwidowano także balkon.
W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków.
Przypisy
Dulfusa