Rave – gatunek muzyczny, będący jedną z klasycznych odmian muzyki hardcore, popularny na przełomie lat 80. i 90. w Europie Zachodniej. W stosunku do wczesnych gatunków takich jak techno czy house charakteryzował się mocniejszym brzmieniem, szybszym tempem i bardziej mrocznym klimatem. Duży wpływ na jego kształt miał syntezator basowy Roland TB-303 oraz technika samplingu. Gatunek określano także jako techno rave, rave techno lub belgian hardcore techno. Większość wykonawców wywodziła się ze sceny i EBM. Styl rave stanowił inspirację dla kolejnych nurtów hardcorowych, zwłaszcza breakbeat hardcore, gabber, happy hardcore oraz szeroko rozumianego hard dance.

Charakterystyka Za jedne z utworów uznawanych za protoplastów stylu rave można uznać What Time Is Love? zespołu The KLF oraz kultowy Energy Flash . Oba nagrania charakteryzują się mocnym, transowym brzmieniem, wyrazistymi stabami i acidowymi liniami syntezatorów. W odróżnieniu od klasycznego Detroit techno były one mroczniejsze, bardziej nastrojowe i mocniej skoncentrowane na rytmie 4/4. Charakterystyczne są także agresywniejsze, brzęczące basy przypominające EBM, struktury zapowiadające trance, a także perkusja inspirowana acid house’em, breakbeatem i electro-beatami Detroit techno. Typowe tempo oscylowało w granicach 120–140 BPM.

Za kluczowych przedstawicieli klasycznego rave’u uznaje się natomiast Anasthasia projektu czy Quadrophonia. W porównaniu do protoplastów klasyczne techno-rave charakteryzowało się bombastycznym, przeładowanym brzmieniem, szerokim użyciem orkiestrowych sampli, chóralnych stabów, gwizdków, okrzyków oraz zapętlonych, poszarpanych struktur, a także twardszym, podbitym dźwiękiem. W mniejszym stopniu wykorzystywano elementy klasycznego Chicago house’u (np. pianina), a większy wpływ miał acid house. Kluczową rolę odgrywał także sampling.

Z tego stylu wywodzi się charakterystyczny dźwięk zwany hoover, który po raz pierwszy pojawił się w utworze Mentasm Joey’a Beltrama i Dominica Butlera, a na szerszą skalę został spopularyzowany w Dominator zespołu .

Krytyka i zmierzch Techno rave osiągnęło największy rozgłos w latach 1990–1993, kiedy scena rave gwałtownie rosła, a takie gatunki jak breakbeat hardcore, gabber, happy hardcore i jungle zdobywały popularność w Wielkiej Brytanii i Europie Zachodniej. Jednak styl ten spotkał się z krytyką ze strony entuzjastów Detroit techno, którzy zarzucali mu rozrywkę kosztem artystycznej głębi, odejście od minimalistycznych korzeni i komercjalizację formy.

W odpowiedzi na to powstała druga fala Detroit techno, promowana przez artystów takich jak Robert Hood i kolektyw Underground Resistance, którzy postawili na surowość, minimalizm i polityczną explicitność muzyki.

Tymczasem techno rave zaczęło być wypierane przez ostrzejsze odmiany muzyki rave, takie jak gabber, breakbeat hardcore oraz happy hardcore, zwłaszcza w Holandii, gdzie gabber zdobył masową popularność, by później tracić na znaczeniu z powodu przesadnej komercjalizacji i medialnego nasycenia.

Jednocześnie w Europie Zachodniej, zwłaszcza w kręgach związanych z wydawnictwem Warp Records, pojawił się nurt określany jako "intelligent techno" – kładący nacisk na minimalizm, złożony sound design i słuchanie jako formę refleksji, nie tylko taneczną aktywność. Kluczową rolę odegrała tu kompilacja .

Inspiracje i spuścizna Techno rave, mimo późniejszego zmniejszenia popularności, wywarło znaczący wpływ na rozwój wielu gatunków muzyki elektronicznej. Wpływy tego stylu można zauważyć chociażby w trance, w tym odmianach takich jak goa i psychedelic trance, gdzie pojawiała się charakterystyczna struktura build-up → breakdown budująca napięcie i nadająca utworom niemal filmowy charakter. Chaotyczniejsze estetyki rave były kontynuowane w hard house i hard trance, które bezpośrednio sięgały po charakterystyczne elementy rave – gwizdki, staby, efekty hoover – nadając im bardziej nowoczesną formę.

Scena hard techno i industrial techno wykazywała także wyraźne inspiracje europejskim hardcore i new beat. Elementy te pojawiały się również w twórczości części artystów EBM i electro-industrial.

W Niemczech (szczególnie w nurcie związków z Frankfurtem) wczesne eksperymenty muzyczne sięgały wpływów hardcore’u i new beat już na początku lat 90., zanim mainstreamowy trance związany z labelami takimi jak Harthouse Records i Eye-Q Records osiągnął dominację sceny trance.

W Hiszpanii powstała lokalna odmiana hardcore’u – llamada maki­na – która łączyła hard trance i bunny techno, pierwotnie w Walencji, a później w Katalonii. Styl ten utrzymywał wysoki BPM (150–180) i zawierał elementy rave, co często wiązane było z kulturą rave i rave’owym dziedzictwem.

Czyste belgijskie hardcore techno istniało głównie jako wpływ — w mainstreamie był to styl już bardzo niszowy i rzadko produkowany jako samodzielny gatunek.

Wybrani wykonawcy i utwory The Prodigy (album „Experience”) – „Charlie” – „Anasthasia” – Activ 8” – „James Brown is dead” Channel X – „Rave the Rhythm” Second Phase – „Mentasm” – „Dominator” Apotheosis – „O Fortuna” U96 – „Das Bot” MANIC – I'm coming hardcore (Remix) Quadrophonia – „Quadrophonia” Lords of Acid – „Take Control” Metropolis – „Time of War” Earth Nation – „Alienated” Praga Khan – „Rave Alarm” Scooter – „Rhapsody in E” Lucifer's Aid – „Be prepared” Robotiko Rejekto – „Injection”

Przypisy

Kategoria:Hardcore