Valter Tauli (ur. 13 listopada 1907 w Tallinnie, zm. 3 stycznia 1986 w Uppsali) – estoński językoznawca-uralista.
Kwestia nazwiska Pierwotnie nazywał się Valter Evald Poissman; nazwisko zmienił na Tauli w ramach obowiązkowej estonizacji nazwisk w 1935 r.
Życiorys Po uzyskaniu wiosną 1926 r. matury w gimnazjum w rodzinnym Tallinnie wyjechał na studia do Tartu. Specjalizował się w filologii estońskiej, folklorystyce i pedagogice. Po ukończeniu studiów pracował przez 8 lat jako nauczyciel języka estońskiego w gimnazjum. Gdy Estonia została w 1940 r. anektowana przez ZSRR, podjął decyzję o ucieczce. W 1944 r. udało mu się wraz z żoną Selmą uciec do Szwecji. Dopiero 12 lat później zdoła – pomimo rozmaitych prac zarobkowych poza uniwersytetem – uzyskać stopień doktora w Lund na podstawie pracy o tendencjach fonologicznych w języku estońskim. W 1962 r. zostanie mianowany docentem na uniwersytecie w Uppsali i odtąd aż do przejścia na emeryturę w 12 lat później prowadził tam będzie wykłady z filologii estońskiej.
Dorobek publikacyjny Pierwszy artykuł naukowy Tauliego ukazał się w 1930 r. (a więc jeszcze pod nazwiskiem Poissman). Od tego czasu do śmierci, tzn. przez 56 lat pracy opublikował ponad 100 pozycji, w tym 11 książek. Większość tytułów ukazała się po estońsku lub angielsku. Dominantę tematyczną stanowią kwestie planowania języka oraz tendencje ewolucyjne języków uralskich.
Ważniejsze publikacje książkowe Phonological tendencies in Estonian, 1956 Structural tendencies in Uralic languages, 1966 Introduction to a theory of language planning, 1968 Standard Estonian grammar, part 1:1973, part 2: 1983
Bibliografia Raag, R.: Valter Tauli. Sein Leben und Wirken in der Sprachwissenschaft und in der Sprachplanung. – Linguistica Uralica 43/4 (2007): 296-301
Kategoria:Estońscy językoznawcy Kategoria:Ugrofiniści Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1986 Kategoria:Ludzie urodzeni w Tallinnie